de Moslimkrant

4 mei en Palestina 


Samen optrekken, samen delen, met elkaar praten en naar elkaar luisteren, leveren voor joden en moslims in ons land heel veel op. De afgelopen jaren hebben mij dit laten zien. Amsterdam West, Amsterdam Noord, Amsterdam Oost: het zijn van die plaatsen waar onze ontmoetingen konden worden omgebogen tot onze vriendschappen. 

De eerste stappen waren vaak het moeilijkst, maar openden wel de weg om samen verder te gaan. Op sommige momenten moesten we praten en moesten we delen. Op andere momenten moesten we leren luisteren en moeten we leren zwijgen. Moslims en joden hebben de afgelopen jaren moeten leren wanneer die momenten waren aangebroken. Niet alleen de tijdsmomenten waren belangrijk. Ook de keuze waar we het over gingen hebben, op welk ogenblik, bij welke gelegenheid, waren van groot belang. Op die ene dag, op die ene plek was alles bespreekbaar. Bij een andere gelegenheid was het beter om het daar nu even niet over te hebben.

Grote zorgvuldigheid werd van ons verwacht om de ene keer elkaars boosheid te begrijpen, de andere keer elkaars verdriet. Hand in hand, schouder aan schouder, namen we stappen voorwaarts.

De afgelopen jaren stond ik naast islamitische jongeren op die vierde mei. Wij deelden in stilte die twee minuten onze gedachten voor een betere toekomst in onze stad. Konden de idealen die onze ouders of grootouders hadden gekoesterd in de meidagen van 1945 nog steeds worden volbracht? Konden wij samen verder werken om ervoor te zorgen dat zij, die wij in twee minuten herdachten, ons niet voor niets waren ontvallen?

Een islamitische organisatie vraagt nu, meer dan zeventig jaar na de oorlog, op 4 mei door middel van een symposium in Hilversum aandacht voor  Palestina, de schaduw-Holocaust.  Onderlinge geschillen bespreken, onderlinge conflicten oplossen, het samen leren omgaan met de geschiedenis, zijn van immens belang om samen in vrede te kunnen leven. 

Hoe we dat gaan bereiken, is afhankelijk van of wij in staat zijn ook elkaars boosheid en elkaars verdriet te bevatten. Dat bevatten is weer afhankelijk van de plaats en het moment. Natuurlijk moeten moslims en joden zich over de vraag buigen of de oprichting van de Joodse staat Israël een bevrijding was of een Nakba. Was de zegeningen voor de Israëliër ook een zegening voor de Palestijnen?
Door zich daar samen mee bezig te houden, komen wij er misschien ooit uit.

Er zijn momenten waarop dat niet moet gebeuren. De dag van 4 mei is niet zo’n moment. 
4 mei, de dag van de dodenherdenking, is er om samen het verdriet van toen te delen. Na 4 mei kunnen en moeten wij verder praten. 


Praten op 4 mei over dat wat ons nu scheidt, leidt slechts tot een verdere verwijdering. Een verwijdering die eerst weer teniet zal moeten worden gedaan voordat we uiteindelijk de volgende stappen voorwaarts kunnen maken. Dat is in ieder geval wat ik de afgelopen jaren heb geleerd.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.