de Moslimkrant

All my life I had to fight!

Kendrick Lamar wint als eerste pop-artiest de Pulitzer-prijs, een prestigieuze prijs die tot nu toe alleen door klassieke en jazz-muzikanten is gewonnen.

Met grote blijdschap is het nieuws in de muziekwereld ontvangen. Maar groter was voor mij de blijdschap dat de eerste pop-artiest die de Pulitzer-prijs wint, een zwarte rapper is. Ik was in extase. Dit is hugh. Protestmuziek die in de getto’s is ontstaan, is uitgegroeid tot een product dat de Pulitzer-prijs wint. Dit is een moment van, waar was je toen je het hoorde? Ik zat gewoon op de bank en keek naar het 6-uur journaal.

Ik moest aan de eerste verkiezing van Obama denken. Natuurlijk is een muzikant niet te vergelijken met de president van de Verenigde Staten, maar het gaat om het gevoel. Het gaat om de vooruitgang. Dat een zwarte rapper die er niet voor schuwt om te rappen over moeilijk bespreekbare thema’s als moord van zwarte jongeren door de politie, buitensporig politiegeweld tegen de zwarte bevolking en etnisch profileren van politie en justitie, zo’n prijs wint geeft veel zwarte jongeren hoop. Hoop dat hun roep om gehoord te worden, begint door te dringen tot invloedrijke instituten. Hoop dat ze steeds meer gezien en erkend worden voor hun talenten en voor hun maatschappelijke bijdragen.

Ik weet nog dat mijn neefje van vijftien afgelopen februari helemaal in vervoering was na een concert van Kendrick Lamar in Amsterdam. Kendrick live meemaken gaf hem mentale kracht om op de been te blijven ondanks het onrecht dat hij als zwarte tiener te vaak meemaakt. Lamar begreep hem, erkende zijn problemen en gaf hem hoop. Want regelmatig anders behandeld worden dan je witte vrienden en vaak onderschatting van je kwaliteiten moeten ervaren, gaat zo’n opgroeiend kind niet in de koude kleren zitten.

Maar helaas hebben we nog een lange weg te gaan. Twan Huys benadrukte dat afgelopen dinsdag op doortrapte wijze in Nieuwsuur. ‘Heeft Kendrick Lamar de Pulitzer-prijs gewonnen omdat hij zwart is’, vroeg Huys aan een gast in de studio. Die vraag hoor ik niet als een witte persoon een prestigieuze prijs wint. Dan is zijn of haar talent een vanzelfsprekendheid. Ik raakte uiteraard geïrriteerd. ‘….. don’t kill my vibe’, van Kendrick popt op in mijn hoofd. Al moet ik zulke insinuerende en stupide vragen eigenlijk negeren, voor mijn neefje en alle andere opgroeiende zwarte kinderen die te vaak dit soort opmerkingen moeten horen, ga ik daar toch op in.

Twan Huys, juist door artiesten op hun talenten te beoordelen komen parels die ten onrechte jaren zijn genegeerd door witte instituten, aan de oppervlakte. En neen, Kendrick Lamar is geen excuus zwarte. Zo’n vraag kan trouwens alleen gesteld worden door mensen die vastgeroest zitten in hun witte bubbel en te oud, te lui of te arrogant zijn om zich te verdiepen in nieuwe genres. Waarom niet op neutrale wijze bij muziekkenners informeren waarom Kendrick Lamar die prijs heeft gewonnen? Zij zullen ongetwijfeld vertellen dat Kendricks muziek, teksten en clips van voortreffelijke kwaliteit zijn dat je niet om hem heen kunt.

Om met Kendrick Lamars boodschap van hoop waar mijn neefje gelukkig in gelooft te eindigen, ‘we gon’ be allright’.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.