de Moslimkrant

Daadkracht is ver te zoeken in Syrië

Het is duidelijk dat er voorlopig geen zicht is op een einde van het conflict in Syrië. Integendeel, de bloedige strijd zal de komende tijd alleen maar verhevigen. Op dit moment is er geen enkel plek in het land waar niet wordt gevochten. Ondanks het oppermachtig Syrische leger is het regime er niet in geslaagd de opstandelingen te verslaan. En het is ook niet aannemelijk dat de slecht bewapende opstandelingen de strijd in hun voordeel kunnen beslissen.

Ondertussen is het regime overgegaan op een nieuwe strategie om de opstandelingen te verslaan: Het Syrische leger bestookt vanuit de lucht en de grond doelbewust burgers. Nergens zijn ze meer veilig, niet in hun huizen en ook niet als ze in de rij staan voor een bakkerij, of een groenteboer. Doel is hen angst aan te jagen zodat zij op de vlucht slaan, waardoor het regime de achtergebleven opstandelingen makkelijk kan verslaan. Het is maar zeer de vraag of deze strategie zal slagen. De opstandelingen voeren tot nu toe een zeer effectieve guerrillastrijd.

Iedereen voert strijd onder de eigen vlag
Het is onbekend hoeveel steun het regime geniet onder de bevolking. Duidelijk is dat het vooral de minderheden in het land en een kleine elite die welvarend is geworden dankzij het regime geen belang heeft bij de val van hun beschermheer Bashar al Assad. Zij zijn bang voor vervolging in de toekomst. De opstandelingen daarentegen zijn voor de meerderheid soennieten die tientallen jaren door de Alawitische minderheid als groepering is onderdrukt. Ondanks de opstand is de oppositie sterk verdeeld, iedereen voert strijd onder de eigen vlag. Behalve het Vrije Syrische Leger, dat voor een groot deel bestaat uit overgelopen militairen zijn er ook gewapende islamitische groepen die vechten voor het stichten van een islamitische staat. Hoe groot deze groep is, blijft onduidelijk.

Blijft de vraag: welke rol speelt het westen bij dit conflict? Vooralsnog is die rol nogal tegenstrijdig. Allereerst is het westen zichtbaar verdeeld als het gaat om de oplossing van dit conflict. In tegenstelling tot Libië waar de internationale gemeenschap het eens kon worden over een beperkt militair optreden, is tot nu toe geen enkel Westers land bereid het Libische scenario te volgen. Ook de verdeeldheid tussen enerzijds Rusland, China aan de ene kant en Europa en de VS aan de andere kant brengt een oplossing van het Syrische conflict niet dichterbij.

Rusland en China blijven het Syrische regime steunen, terwijl Europa en VS voortdurend hameren op het vertrek van Assad. Landen als Turkije, Qatar en Saoedi-Arabië proberen met steun aan de opstandelingen hun invloed in de regio te vergroten.

Politieke oplossing te forceren
Dat het westen niets ziet in een militair ingrijpen is begrijpelijk. Elke vorm van militaire interventie zal de regio verder destabiliseren. Het is daarom van belang dat het westen, en daarmee bedoel ik Europa en de VS, samen met China en Rusland hun meningsverschillen opzij zetten en gezamenlijk werken aan een politieke oplossing. Nederland had in Europees verband het initiatief kunnen nemen om druk uit te oefenen op zowel het Syrische regime als de opstandelingen in de hoop een politieke oplossing te forceren. Beide partijen zullen uiteindelijk zich genoodzaakt voelen om compromissen te sluiten, als ze inzien dat een militaire overwinning niet haalbaar is.

Het heeft geen zin of het vertrek van Assad te eisen omdat zijn positie uitermate verzwakt is door de opstand, hij zal op den duur het veld hoe dan ook moeten ruimen. China die tot nu toe het regime heeft gesteunt heeft al laten weten Assad te laten vallen als er een politieke oplossing komt.

Naar mijn mening zal Rusland snel het voorbeeld van China volgen. Het is te hopen dat Nederland, en de rest van de Europese Unie meer daadkracht laat zien als het gaat om de aanpak van het conflict in Syrië, en hopelijk ook voor de rest van het Midden Oosten. Tot nu toe is die daadkracht ver te zoeken.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.