de Moslimkrant

Frustraties westerse moslims en het leed van medemoslims

Nu de stof enigszins is neergedaald, na de recente aanslagen in Parijs, is het tijd voor bezinning. Er zijn talloze analyses gegeven voor de mogelijke motieven voor de aanslagen. Veel genoemd is dat de aanslagen een aanval zijn op de vrijheid van meningsuiting of een aanval op westers normen en waarden. Ik ben het daar niet mee eens. De aanslagen zijn vooral een reactie op onze betrokkenheid bij het bombarderen van IS en de situatie in het Midden Oosten. Wie had gedacht dat het bombarderen van IS ongestraft zou blijven, is naïef. Voor radicale moslims is deze betrokkenheid de zoveelste westerse agressie tegen moslims en het bewijs dat het westen met twee maten meet.

Oorlogen
Het begon allemaal met de inval in Irak, die tienduizenden Irakezen het leven heeft gekost. Een illegale oorlog nota bene die uiteindelijk een belangrijk voedingsbodem zou worden voor heel veel jihadisten. Zonder die oorlog zou IS nooit hebben bestaan.
Dan is er ook de Syrië oorlog. Het westen bleef afzijdig waardoor miljoenen burgers op de vlucht sloegen en 200.000 mensen omkwamen. Geen wonder dat er veel moslims zich geroepen voelden hun geloofsgenoten te hulp te schieten. Immers, het westen zou het toch niet doen. Het lag voor de hand dat radicale moslimbewegingen voorop liepen in de strijd.

En dan hebben we het Israëlisch Palestijns conflict waarbij de Palestijnen al tientallen jaren het slachtoffer zijn van vernedering, onderdrukking en de bezetting van hun land. Ook hier laat het westen het afweten en wordt Israël geen strobreed in de weg gelegd.

Verpaupering en uitzichtloosheid
Natuurlijk zijn de aanslagen niet goed te praten, maar als we de jihadisten alleen zien als een stel extremisten die dood en verderf zaaien is dat te kortzichtig. Radicalisering ontstaat niet zomaar, het heeft een voedingsbodem nodig. Die voedingsbodem moeten we durven zien en begrijpen. Niet alleen het Midden Oosten zorgt voor die voedingsbodem. Ook in Europa zijn veel moslimjongeren gevoelig voor radicalisering.

Vijftien jaar geleden verbleef ik twee weken in de banlieus van Parijs. Ik zag de verpaupering en de uitzichtloosheid van veel jongeren die geen werk hadden en geen enkel perspectief. De overheid had de handen teruggetrokken van de banlieus en de bewoners werden aan hun lot overgelaten. Jongeren kwamen in een sociaal isolement terecht. Alleen in de moskee konden ze een luisterend oor vinden en die was meestal radicaal. Veel jongeren die zich in de steek gelaten voelden door iedereen, waren maar al te makkelijke prooi voor de radicale boodschap van de imam.

Anno 2015 is de situatie in de banlieus niets anders. Natuurlijk zijn er moskeeën die gematigd zijn, maar welke boodschap hebben die te verkondigen aan sociaal geïsoleerde jongeren die geen enkel perspectief hebben?

Perspectief bieden
Het is mooi om de massale saamhorigheid en de solidariteit die we vlak na de aanslagen in Parijs hebben gezien te koesteren. Maar we moeten ook niet de ogen sluiten voor de daadwerkelijke oorzaken die ten grondslag liggen aan radicalisme.

Jongeren die op het punt staan geradicaliseerd te worden of al geradicaliseerd zijn, moeten we opvangen en een ander perspectief bieden. Een perspectief op onderwijs en een baan. Ook moet het westen zich realiseren dat onder haar onderdanen moslims wonen die zich betrokken voelen met het leed dat vele geloofsgenoten in het Midden Oosten dagelijks ondergaan, al dan niet rechtsreeks door het westen zelf.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.