De slag om Den Haag. Wie wint: Wilders of de wereldburger?

|

We gaan de gemeenteverkiezingen tegemoet. In de grote steden, in het bijzonder in mijn huidige verblijfplaats Den Haag, wordt met grote zorgen gesproken over de mogelijk landslide overwinning van Wilders en de zijnen bij de verkiezingen op 12 maart 2014. Een grote overwinning met een mogelijk grote impact op de politieke machtsverhouding in Nederland.

Dat een partij die renteniert in xenofobie zou kunnen winnen in een stad waar ongeveer de helft van de gemeentelijke stemgerechtigden allochtone burgers zijn, zegt al genoeg over het gebrek aan politiek bewustzijn onder allochtonen. Participatie van allochtonen aan gemeenteverkiezingen is doorgaans beroerd. Terwijl van de autochtone Nederlanders in de regel ruim meer dan de helft komt opdagen bij de stembus, laten in de afgelopen jaren ruim zestig procent van de allochtonen het afweten. Dat loopt bij sommige etnische groepen zelfs op tot driekwart niet-stemmers! Als Wilders dit keer wint in Den Haag is dat ongetwijfeld ook mede te danken aan het gebrek aan politieke strijdlust van een grote groep allochtonen.

Politieke Participatie
Geen emancipatie zonder strijd. De geschiedenis van de afgelopen eeuw in het Westen laat zien dat er wel degelijk een democratische ruimte is in deze samenlevingen voor minderheden om zich te kunnen emanciperen, hetzij in aantal, hetzij in machtsverhouding. Emancipatie komt pas op gang door politieke participatie en strijd. Gelijke behandeling en gelijke kansen, kortom respect, krijgt geen enkel minderheidsgroep cadeau.Bewustwording van een gedeelde lotsbestemming is daarbij nodig; een gezamenlijke droom van hoe de samenleving anders moet. Een elite die de grieven en wensen van de groep weet te verwoorden, is onontbeerlijk. Een kleine maar vastberaden kader die de grote achterban weet te mobiliseren en last but not least: het vermogen om coalities te kunnen bouwen en bruggen te slaan naar andere groepen in de samenleving.

Gelijke rechten
In de eerste helft van de 20e eeuw waren het vooral de arbeiders – en in het bijzonder in Nederland ook de religieuze minderheden – die zich maatschappelijk en politiek hebben georganiseerd omwille van emancipatie en gelijke rechten. Later volgde de emancipatie beweging van vrouwen (de tweede feministische golf) en de strijd gelijke rechten voor homoseksuelen. Er zijn genoeg burgers te vinden, allochtoon en autochtoon, die de vooruitzichten van Wilders & co in hun gemeenteraad met afschuw aanschouwen. Xenofobie heeft zeker een politieke marktwaarde. Toch durf ik erop te wedden dat er, vooral in grootstedelijk Nederland, een nog grotere coalitie te smeden is van iedereen die van de bestaande stedelijke culturele verscheidenheid iets moois willen maken.

Wereldsteden
‘Wereldburgers’ noem ik ze, omdat ze wereldsteden zoals New York, Toronto of Singapore als nodige inspiratie zien voor hun eigen stad. De Wilders van nu hebben geen voorbeeld noch inspirerende vergezicht daartegenover. De ware wereldburgers zijn ervan doordrongen dat de gemeentepolitiek van hun stad niet moet gaan over óf hun stad multicultureel is, maar hóé multiculturaliteit tot bloei kan komen, en dat haar positieve potentieel benut kan worden zoals dat in de ware wereldsteden het geval is. Niet iedereen uit deze grote groep wereldburgers is dag en nacht bezig met de emancipatiekwestie van de allochtonen, noch wordt hun stemgedrag daardoor bepaald. Maar de allochtonen zelf toch wel? Althans, zo zou het idealiter moeten zijn. Als je Bahar of Brahim heet of je geliefde en je kinderen ‘niet van hier’ zijn, gaat het verlangen naar een wereldburger in een wereldstad te zijn om iets veel wezenlijker dan een abstractie of een mening.

Het is een droom, voortvloeiend uit een urgente werkelijkheid. Omdat je als allochtoon of partner danwel als ouder van een allochtoon dagelijks geconfronteerd wordt met stigmatisering: vooroordelen, opzettelijk of onbedoelde discriminaties, op straat, op school, op de werkvloer tot aan de media. Menige autochtone lezer zal dit een boude stelling vinden, maar mijn ‘Black is beautiful’-lezers, de Chinese Nederlanders; lezers met een Midden-Oostenuiterlijk, en zeker de moslims onder u weten toch precies waar ik het over heb?

Welnu, als wij degenen zijn die het meest last hiervan hebben, moeten wij die kar van de etnische en culturele emancipatie gaan trekken. Om te beginnen door het mobiliseren van de multiculturele stem in de grote steden, vooral in Den Haag, tegen een mogelijke overwinning van een etnisch en religieus haatzaaiende partij van Geert Wilders. Gaan de wereldburgers het winnen bij de gemeenteverkiezingen in Den Haag dit jaar? Ik ben niet optimistisch, maar alles beter dan politieke apathie. Laten we een beroep doen op elkaar en ons voorbereiden om alles op alles te zetten de hele allochtone bevolking naar de stembus te krijgen.

© 2013 - De Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.