Deden zij het dan fout?

|

De islamitische wereld leek vroeger veel vrijer. Bij mijn ouders thuis zie ik geregeld een stapeltje foto’s, los van het fotoalbum van mijn moeder dat al boordevol foto’s uit de jaren zestig en zeventig zit. Veelal van familieleden in Nablus en Palestina. De suikerspinnen sierden de hoofden van mijn moeder en mijn tantes. De vetkuiven van mijn ooms glimmen je tegemoet. Iedereen leek te lachen en plezier te hebben met elkaar, mannen en vrouwen.

Kamperen in Palestina
Mijn vader, geboren in 1931, vertelde over de zomermaanden bij het meer van Tiberias in Palestina, waar de familie kampeerde. Ze ontmoetten andere gezinnen en spraken lange avonden bij een vuurtje met elkaar over het leven.

Op artistiek gebied was weinig ‘not done’. Eenmaal terug in Nablus ging mijn grootvader na het vrijdaggebed in het koffiehuis naar bijeenkomsten met dichters. Direct bij thuiskomst droeg hij dan de gehoorde gedichten foutloos voor. Rondreizende dichters, musici en zelfs goochelaars; grootvader bezocht hen allemaal. Hij nam soms een kind mee als ze in de stad waren, zo ook geregeld mijn vader. Het was toen geen zonde, niemand stond er bij stil.

Mijn moeder vertelde over een bezoekje aan een vriendin in Amman toen er nog geen grenzen van de Israëlische bezettingsmacht waren. Een ritje duurde vanuit Nablus slechts een uur. Met haar vriendin had ze de hele middag in de bioscoop lol lopen trappen, daarna gingen ze met haar broer een ijsje eten, op klaarlichte dag. Het kon in 1961!

Deden zij het dan al die jaren fout? Hoe anders is het Midden-Oosten nu. Alles lijkt taboe: mannen en vrouwen samen, vouwen een hand geven, meer dan eten met elkaar en de vrijheid om zaken openlijk met elkaar te bespreken, laat staan met vreemden. Je weet immers niet wie je tegenover je hebt.

Pijnlijke verzuring
Zijn we dan alleen maar achteruit gegaan in onze ontwikkeling? De harde waarheid is dat alle faciliteiten er zijn om het leven aangenaam te maken, maar vaak alleen voor the happy few.

Zoals mijn moeder zei: in de jaren zestig was Nablus als een ontluikende roos. Iedereen wilde vooruit. De ellende van de bezetting, de gevolgen van corruptie en dictatuur hebben al dit enthousiasme met de grond gelijk gemaakt. Niet altijd en gelukkig lang niet bij iedereen.

Maar de verzuurden zijn wel het best vertegenwoordigd. Zij kijken slechts met een tunnelvisie naar de islam. Als ik ze vraag – terwijl ze een waslijst aan taboes opnoemen – of onze grootouders en ouders het vroeger dan verkeerd deden, krijg ik geen antwoord. Geen verklaring. Geen woord. Waar staat dat in de Koran?

© 2013 - De Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.