Geert Wilders en het islamcomplex

|

Zoals we gewend zijn van Geert Wilders is de islam het mikpunt van karikatuur. Begin 2013 waarschuwde hij zijn Australische vrienden voor de islam als zijnde het kwaad voor de mensheid dat het Westen in gevaar: ” a totalitarian ideology” .

Onder de titel ‘We moeten Mohammed ontmaskeren’ verscheen van hem in HP/De Tijd in 2011 een artikel waarbij hij de profeet Mohammed analyseerde, zogezegd om de ware aard van deze man aan het licht te brengen en het taboe rond hem te doorbreken.

Niks nieuws onder de zon, kan ik vertellen. Zijn schrijfsel is een mengsel van uitlatingen van oude en moderne schrijvers, die in het verleden reeds werden bekritiseerd en gecorrigeerd door westerse denkers en onderzoekers. Desondanks worden ze nog steeds door Wilders herhaald bij iedere gelegenheid, vanwege hun “ideologische kracht” en “propagandistische invloed”.

Wilders plagieert gewoonweg de negatieve kritieken van anderen en ketent een oorlog tegen de islam als een Don Quichote. Hij mist kennis van de islamitische religie en cultuur. Hij voedt nog steeds zijn discours met de gedachten van anderen zonder terug te keren naar de oorspronkelijke bronnen. In dit verband beperk ik me tot drie controversiële kwesties die Wilders noemt: de personaliteit van de profeet Mohammed, zijn omgang met vrouwen en ‘het geweld van de Islam’.

Wilders betwijfelt ten eerste dat de profeet een vroom mens was. Sterker nog, hij beschouwt hem als een zieke man die aan acromegalie en epilepsie leed en een verstoorde paranoïde persoonlijkheid had. Vreemd is dat hij geen gehoor geeft aan diverse authentieke studies over de personaliteit van Mohammed die voornamelijk in het westen worden uitgevoerd en die in feite zijn aantijgingen en beschuldigingen overtuigend lijken te beantwoorden. In dit kader herhaal ik een wezenlijke vraag die al gesteld werd door de Zwitserse denker Hans Küng: “Wat zou er van Arabië geworden zijn zonder Mohammed, deze man met een roeping, charisma, visie en bravoure?”(Küng, De islam, p. 171).

Ten tweede misbruikt Wilders de kwestie van de vrouw om de profeet te vernederen. Ter bevestiging van zijn claim gebruikt hij zijn eigen visie op het verhaal van Aïshas huwelijk waarin hij de profeet als een seksueel geobsedeerde en vrouwenhater beschrijft. De Brits filosofe Karen Armstrong zegt over die dubbelzinnigheid: “Het is waar dat Mohammed één van die bijzondere mannen was die het gezelschap van vrouwen oprecht kon waarderen. Enkelen van zijn mannelijke metgezellen waren verbaasd over zijn toegeeflijkheid tegenover zijn vrouwen en de wijze waarop zij zijn gezag aanvochten en hem van repliek dienden. Nauwgezet droeg Mohammed zijn steentje bij aan het huishouden, hij herstelde zijn eigen kleren en zocht het gezelschap van zijn vrouwen. Hij vond het vaak een genoegen één van hen mee te nemen op een veldtocht, en hij vroeg hun advies en nam hun raad serieus. Bij één gelegenheid hielp zijn intelligentste vrouw, Oemm Salama, een muiterij te voorkomen.”(Armstrong, Islam, p. 71).

De islam tenslotte ziet Wilders en consorten als een gewelddadige godsdienst. Om deze bewering te staven baseert men zich op historische incidenten, zoals het conflict met de Joden en de afvalligheidskwestie.

Karen Armstrong stelt met klem dat de slachting van de Banoe Koraiza (tegen Joden) wreed was, “maar het zou een vergissing zijn die gebeurtenis te beoordelen naar de maatstaven van onze eigen tijd. Dit was een zeer primitieve samenleving: de moslims waren zelf ternauwernood aan vernietiging ontsnapt en als Mohammed had volstaan met de verbanning van de Banoe Koraiza , zouden zij zich hebben aangesloten bij het Joodse verzet in Chaïbar en de oemma (gemeenschap, red.) in een volgende oorlog hebben gestort. (….)De strijd was geen indicatie van enige vijandigheid tegenover Joden in het algemeen, maar alleen tegen de drie rebellende stammen.” (Armstrong, Islam, p. 77 en 78).

De afvalligheidszaak wordt vaak als een lokaas gebruikt door de PVV die de aanwezigheid van de islam in Nederland ‘bestrijdt’ en daarmee op stemmen jaagt. Om deze claim te benadrukken, neemt hij de opvattingen van sommige ex-moslims over zonder enige raadpleging in de Koran en de soenna en hoe de theologen dit geïnterpreteerd hebben. Afvalligheid in de islam is een omstreden kwestie in de islamitische jurisprudentie.

Als Wilders de westerse wetenschappelijke literatuur eens goed zou doornemen, zou hij terstond ontdekken dat zijn kennis over talloze islamitische zaken onjuist zijn. Zonder het te weten, ontmaskert hij met zijn eigen artikel zichzelf!

Tijani Boulaouali , is onderzoeker gespecialiseerd in de Islam en het pluralisme, doceert Islamitische Theologie en Arabische Taal en is auteur van een aantal boeken onder andere: De beeldvorming van de Islam in de Nederlandse academische benadering (United Arab Emirates, 2013), Arabische gedicht, de dualiteit van norm en deviatie (United Arab Emirates, 2012), De Islam en het Amazighisme (Casablanca, 2008), Moslims in het Westen (2005, Cairo).

© 2013 - de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.