Vasten in het gastland

|

De ramadan legt een lome sluier over het leven hier. Je bedenkt je wel twee keer voor je buiten de hitte in gaat als er nog vele dorstlesloze uren voor je liggen. Mijn les om 9 uur ’s morgens leverde me deze week een halvering van de groepsgrootte op. Volgende week beweeg ik toch maar soepel mee met de aangepaste leeftijden.

Ook ik ben gaan vasten om samen met andere hongerigen verlangend uit te kijken naar de adhan en daarna halve nachten samen door te brengen. Niemand gaat hier slapen voor de suhuur, het ontbijt voor zonsopgang. De musahhar , die al om half 2 ’s nachts lustig trommelend door de straten begint te struinen, maakt ons sowieso wakker. Terwijl je dan nog twee uur hebt om je ontbijtje af te ronden!

Huishoudster Umm Abdou grijpt de ramadan aan om hier in het instituut te slapen. Nu slaapt ze overal en nergens, want haar keuken- en douche-ontberende kamertje is ze ontvlucht toen ze er een rat aantrof. Ze is blij dat ze nu hier slaapt. De voor ons zo belangrijke scheiding tussen werk en privé streeft ze bepaald niet na. Ze kreeg toestemming ’s nachts te werken en overdag trekt ze zich terug in het souterrain om te slapen.

Gisteren nodigde studente Naima me uit voor de iftar . Ze woont samen met haar huisgenootje in één kamer inclusief keukenblokje. De wc wordt van de kamer afgescheiden door een smalle lap stof die bij tijd en wijle door de wind opgelicht wordt. Een douche hebben ze niet. Haar ouders in Syrië heeft ze maar geen foto’s van het huis laten zien, want ze weet zeker dat ze het vreselijk zouden vinden. Toch is zij er gelukkig. Ik moest blijven slapen, geen discussie over mogelijk.

Toen ik vanochtend twee uur voor de meisjes wakker werd, zag ik dat Naima een jas over zich heen had gelegd, in 30 graden hitte. Die jas was van haar in de oorlog overleden man. "Ik slaap nu alleen nog maar met een knuffelbeer die hij voor me gekocht heeft en deze jas. In het begin werd ik nog omgeven door een heel bataljon.” Haar droom is de wapens op te pakken en te gaan vechten in Syrië. Toen haar huisgenootje vertelde dat er een oppositie-vrouwenbataljon in het leven was geroepen, werd ze meteen enthousiast: "Ik ga me aanmelden!” Vervolgens hebben we samen strijdliederen beluisterd. Wat haar precieze motieven zijn, is moeilijk te peilen. Wil ze meevechten voor de toekomst van Syrië of wil ze haar leven in de geest van haar man inrichten? In ieder geval prijkt een foto van hen beiden nog altijd op haar mobiel, en haar trouwring om haar vinger. Het zou mij niet verbazen als ze op een dag echt vertrekt.

Gelukkig zijn de Syriërs hier in een ramadan-vriendelijke omgeving. Er was al veel discussie wanneer ze zouden starten met vasten. De zaterdag zoals de Turken of toch maar de zondag zoals in Syrië? Iedereen besloot uiteindelijk zijn eigen koers te varen, want zoals thuis is het toch niet. Dat is het lot van een vluchteling.

Ine Smeets verblijft enige maanden in het Turkse stadje Reyhanli, vlakbij de Syrische grens. Daar geeft ze Engelse les aan Syrische vrouwen en meisjes die gevlucht zijn. Tweewekelijks verhaalt zij van haar belevenissen in Turkije.

© 2013 - De Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.