Boetekleed aan en erken Palestina

|

In 2011 was IJsland het eerste Europese land dat Palestina als staat wilde erkennen. Inmiddels zijn Zweden, België, Frankrijk, Spanje en Ierland ook zo ver als IJsland. Andere landen, zoals Nederland, zijn zich nog aan het beraden. Wat is er veranderd sinds 2011? Is er eindelijk een neutrale kijk op de werkelijke situatie? Dat er namelijk een bezetting plaatsvindt en vele mensenrechtenschendingen?

Het mensenrecht waar Israël het meest problemen mee heeft, is gelijk het eerste van de 30 rechten: We zijn allemaal vrij en gelijkwaardig. Dit mensenrecht is ook regelmatig afwezig binnen de zionistische maatschappij. Israël kampt namelijk met het probleem van het behouden van de eenheid tussen de verschillende joodse etnische groeperingen. Het is geen geheim dat de Ethiopische joden, de zogenaamde Falasja’s, onderaan de maatschappelijke ladder staan. De Palestijnen (islamitisch, seculier of christelijk) die nog wel in de kuststeden mochten wonen en dus een Israëlisch paspoort hebben, zijn hekkensluiter. Zij worden tot de dag van vandaag gediscrimineerd, achtergesteld en zo nu en dan krijgen ze een golf van fascistische opmerkingen over zich heen. Uiteraard zijn de Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook wonen helemaal niets waard in de ogen van menig zionistische politieke leider en dus ook het volk dat hen kiest. Getuige ook het lukraak bombarderen van dichtbevolkte wijken, onlangs in Gaza.

Neutraal?
Het is onmogelijk neutraal naar de staat Israël te kijken. Wie zich verdiept in haar oorsprong, kan direct ook verklaren waarom de Palestijnen worden overgeslagen als mensenrechten worden uitgedeeld. Na jaren van voorbereiding begon het voor de Palestijnen pas echt ellendig te worden met de etnische zuivering die in de Nakba heeft plaatsgevonden. Met de stichting van de staat Israël in 1948 zijn bijna 90 procent van de Palestijnen, die binnen de nieuwe staat woonden, verdreven. Hun bezittingen zijn in beslag genomen en hun terugkeer onmogelijk gemaakt. Terwijl deze vluchtelingen het staatsburgerschap werd ontzegd en hun recht op terugkeer werd genegeerd, nam Israël wetten aan die de grenzen openzetten voor joden van waar ook.

Ineens werden ook de termen Palestijnen en Palestina dubieus. Men had het er gewoon niet meer over. Dat een zionistische staat dit doet, is wel te verklaren, hoe misselijk ook. Bij landje-pik kun je het beste direct doen alsof het land leeg was en dat de mensen die er woonden nomaden waren. Vergeet dan voor het gemak dat de stad Jaffa in 1938 maar liefst 150.000 inwoners telde, dat de stad Nablus al eeuwen de hoofdleverancier was van olijfoliezeep voor de Ottomanen en samen met Jaffa, Jeruzalem, Hebron en Haifa vele Ottomaanse notabelen huisvestte. Dat was algemeen bekend, getuige de vele (westerse) reisverslagen in de 18de en 19de eeuw van Palestina. Daarom is het onbegrijpelijk dat datzelfde Westen het niet meer over Palestijnen en Palestina had in de periode van 1948 tot begin jaren zeventig.

Annexatie en ontkenning
Niet alleen ontkende het Westen het bestaan van het Palestijnse volk, ook deed men een oogje dicht bij de verdere landonteigening. Tussen 1948 en 1953 werd 95 procent van de nieuwe Joodse woonplaatsen gebouwd op het eigendom van verdreven Palestijnen. De jaren die daarop volgde, kende een soortgelijk patroon. Tot op heden wordt Palestijns grondgebied dagelijks geannexeerd en het Palestijnse bezit ervan ontkend.

Het wordt tijd dat het Westen het boetekleed aandoet. Het heeft immers een grote rol gespeeld bij de kolonisatie (onder de noemer ‘mandaat’), de ongevraagde verdeling en het in stand houden en steunen van een systeem dat mensenrechten met voeten treedt. De erkenning van de staat Palestina is slechts een begin. Palestijnen zijn mensen en hebben, jawel ook zij, mensenrechten.

© 2013 - De Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.