Rot toch op!

|

De wij-samenleving, exclusief voor iedereen. Inclusief wij allemaal, in het algemeen. De wij-samenleving, wat een prachtconcept. Jezelf zijn het ingrediënt, een ander accepteren het recept. Da’s de wij-samenleving, in een notendop. En als je onder ‘zij’ valt, mag ik ’t zo zeggen: “ROT TOCH OP!”

Rot toch op met stoken, haat zaaien en angst oogsten. Rot toch met extremisten, die ondertussen samen proosten: jihadisme en fascisme, hand in hand, daar gaan ze. Ze praten altijd door elkaar maar dóór elkaar bestaan ze. De ene stookt een brandje wat de ander dan kan blussen. Rollebollend over straat en niemand komt er tussen. Sussen eigen achterban terwijl ze elkaar kussen, zie ze elkaar beminnen, bezorgen elkander plussen: een aanslag van ZIJ is weer een stemmer voor WIJ, het is zonneklaar. Elk beetje buitensluiting is voer voor de ronselaar. Elke jihadist is terechte angst voor het Westen maar we blazen ELKAAR op tot overgebleven resten, zolang we praten over een wijsamenleving gaat het zeker mis. Omdat waarin we leven een WIJSsamenleving is.

Onwijs wijzen naar elkaar, meningsverschillen tollen. Discussies raken door het dolle, tunnelvisies botsen met slachtofferrollen. Uitsluiting wordt met uitsluiting beantwoordt, onverantwoord is het, zonder winnaars, alleen verliezers. Mooie scores voor mainstream media, voor politici weer extra kiezers.

De wijs-samenleving, schapen in de wei-samenleving, draaien om de hete brij-samenleving, praten OVER in plaats van MET want: wie zijn ZIJ-samenleving, kunnen we nog terug?

Wie dicht er de kloof dan, wie bouwt er de brug? Wie kijkt kritisch naar zichzelf, wie verplaatst zich in de ander? Wie maakt dat de situatie van een samenleving in een samenleving echt verandert? Wie zet zich in voor een omgeving waar mensen dan ook echt om geven? Wie gaat voor een samen-leving waarin mensen echt samen leven?

Wie kijkt langs z’n eigen ego, legt verbinding tussen groepen. Veroordeelt geloofsgenoten die DOOD AAN HET WESTEN roepen? Wie kijkt langs z’n eigen ego, verlaat even z’n frustratie… Om écht even te luisteren naar verhalen over discriminatie… Over twee maten en één kam, meten en scheren. Wie heeft tijd voor bewijzen in plaats van slechts beweren?

De status op straat is dat mensen communiceren. Elkaar niet alleen accepteren maar respecteren en waarderen. Ondanks al het pessimisme noem ik dat een prestatie. Er zijn meer voorlopers dan achterblijvers qua wederzijdse integratie.

Dus rot toch op met populaire prietpraat, alles voor de stemmen. Volksmennerij en jongeren laten zwemmen in armoede, schooluitval, werkloosheid, taalachterstand, taboes en schulden. Hulde aan brullers, zakkenvullers, zonder ruimte voor enige speling. Stokers aan beide kanten, predikers van verdeling. Rot toch op met rot toch op en minder, minder, minder… Rot toch op met wijzen, het geeft hinder, hinder, hinder…

Rot toch op met klagen, generaliseren. Discrimineren beantwoorden met net zo hard discrimineren. Spierballentaal, volksmennerij, opstoken: hele zwermen. Met populisme boven realisme, zonder optimisme, lege termen. Met vanuit enkel eigen referentiekaders blijven kijken, symboolpolitiek blijven prijzen. Maar boven alles: rot toch op met almaar… Blijven… Wijzen.

 

Dit gedicht is uitgesproken op 31 maart 2015 door Derek Otte tijdens het debat de ‘Wij-Samenleving’ in Rotterdam. Georganiseerd door studenten van de Hogeschool Rotterdam, Erasmus Universiteit en Hogeschool Inholland.

Voorafgaand aan het debat en ter inspiratie werden een aantal Rotterdammers, studenten, deskundigen en politici gevraagd om een persoonlijk verhaal te schrijven over ‘de Wij-Samenleving’. Het resultaat is een verhalenbundel over ‘de Wij-samenleving’. Die door Majda Battai, werd aangeboden aan raadslid Peggy Wijntuin -PvdA-. Wethouder Ronald Schneider van Integratie voor Leefbaar Rotterdam kon niet bij het debat aanwezig zijn.

© 2013 - De Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.