de Moslimkrant

Onveiligheid

Haar man kwam na de bevrijding niet terug uit het concentratiekamp Dachau. Helemaal alleen zorgde zij in armoede voor haar vijf kinderen. Als weduwe stierf zij jaren later. Als weduwe, omdat zij ooit haar voordeur had opengezet voor joodse onderduikers. De burgermeester pakte haar bevende hand vast: “Zo’n moeilijk leven, zulke zware jaren. Mocht zich zo’n bezetting ooit weer voordoen, opent u dan opnieuw uw deur voor onderduikers?”

Verbijsterd kijkt zij de burgervader aan: “Man, waar heb je het over! In ons land, in mijn Nederland zal ik die tirannie van toen ook nu nooit toestaan”. Zij schudt haar moede hoofd.
“Zo lang ik kan, zal ik blijven strijden tegen vervolging en onrecht. Dit is mijn Nederland”.

Onze ouders en grootouders werden ooit weggevoerd. Enkelen vonden een voordeur die openging. Soms werden zij alsnog verraden. Anderen werden door moedige burgers met de moed der wanhoop gered.

Nederland kende bezetting en verraad. Nederland kende wonderbaarlijke mensen die hun eigen leven en het leven van hun eigen dierbaren in gevaar brachten om ons te redden.

Ja, er gebeuren onbegrijpelijke dingen. Een aanslag zoals in Brussel is zoiets onbegrijpelijks. Toen gebeurde er ook iets onbegrijpelijks: mannen, vrouwen en jongeren, misschien weinig, die zich verzetten tegen de massaliteit van het kwaad in ons land.

Een vrouw die haar hele leven, alleen als weduwe, verder moet. Omdat zij geloofde in een beter Nederland.

Met deze medeburgers onder ons, met deze gekoesterde idealen, voel ik mij thuis, ja, voel ik me veilig in ons land, Nederland. Ik laat ik niet meeslepen door gevoelens die geen recht doen aan de daadkracht van hen die hun reddende hand naar ons uitstaken.

Deze oude dame geeft mij en velen de kracht om niet mee te doen aan de waan van het idee van een ´onveilig Nederland voor joden’. Op deze momenten voel ik meer dan ooit gewoon Nederlander.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.