de Moslimkrant

Storm in een wijnglas

Afgelopen week is er in Nederland ophef ontstaan over een Rotterdamse wijnbar die door een Marokkaanse vrouw is opgezet. Elou Akhiat werd op internet bedreigd door een klein groepje moslims.

Mijn eerste reactie was: ‘Nederland, dat is toch zo’n tolerant land?’ Ik dacht aan mijn eigen leven in Syrië voordat ik moest vluchten. Ook wij hadden wijnbars en discotheken. Het was één van de eerste dingen die president Bashar Al-Assad deed voor het land toen hij aan de macht kwam: zorgen dat er zoveel mogelijk moderne plekken waren. Dat hij voor de rest alles fout deed, laat ik even buiten beschouwing.

Gewoon business
Je hoort vaak dat Syrië voor de oorlog tolerant was. Ik kan dat beamen. Voordat de hele chaos in mijn thuisland begon, heb ik nooit meegemaakt dat een eigenaar van een wijnbar of een discotheek bedreigd werd. Het was gewoon business.

Er daadwerkelijk komen en alcohol drinken, is weer een heel ander verhaal. Het lag er een beetje aan uit wat voor familie je kwam. Streng-gelovige meisjes die betrapt werden op het drinken van alcohol, daar werd schande over gesproken. Maar in Damascus heb ik nooit gehoord dat die uitgescholden of bedreigd werden door mensen die hen niet eens kenden.

Ook ik ging wel eens uit, vooral naar concerten en discotheken. Gezellig met mijn vrienden urenlang naar muziek luisteren en lol maken. Damascus was de ultieme plek daarvoor. Daar werd ook alcohol geschonken en gedronken. Eigenaren van die tenten waren moslims en christenen en zo ook het publiek.

Speelbal
Nu heb ik begrepen dat het allereerst artikel in de Metro, Elou Akhiat als een speelbal heeft gebruikt, omdat het niet over haar onderneming, maar om haar zogenaamde controversiële stap ging. Zij werd neergezet als zijnde uitgehuwelijkt, een ex-moslima die zich afzet tegen haar ‘vader de imam’ en ze zou met haar wijnbar een dikke middelvinger opsteken naar de strenge regels van de islam. Dit deed haar verhaal geweld aan, zo bleek in interviews in NRC en Pauw en Witteman.

Dat het één en ander verdraaid of verzonnen is om het verhaal sensationeel te maken, hoort niet. Maar ik steek wel een dikke middelvinger op tegen bedreigingen. Ook al was mevrouw Akhiat een atheïstische afvallige die in haar ondergoed bovenop de bar de polonaise danst. Haar keuze.

Moslims zeggen altijd dat de islam om vrede en tolerantie draait. Jammer dat een klein groepje dit imago van de islam ruïneert, want de rest lijdt eronder. Gelukkig komen er flink wat tegenreacties van moslims en niet-moslims uit de samenleving. Door al deze reacties op het internet, de televisie en op straat laat Nederland zien dat het juist wel een tolerant land is.

Ik kan dan ook niet wachten om dit op mijn eerste vrije avond zelf te ondervinden.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.