de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Kritiek op Dyab Abou Jahjah is meer dan voorspelbaar

Dyab Abou Jahjah was de eerste gast voor de serie Zomergasten 2016. Ver voordat dit drie uur durende interview op 31 juli jl. zou worden uitgezonden, werd een brede en zorgvuldig gecoördineerde lastercampagne tegen hem gelanceerd.

‘The usual suspects’ waren Ron van der Wieken, voorzitter van het Centraal Joods Overleg, advocaat Herman Loonstein, die namens Federatief Joods Nederland aangifte deed tegen Abou Jahjah en de VPRO, Dennis Pekel van actiegroep TOF, die in een advertentie in Trouw protest aantekende en Hans Fels, een documentairemaker die in een Opinie-artikel in de NRC bezwaar maakte. Zijn critici hadden nog niet kunnen horen wat zijn opvattingen zijn, maar meenden desondanks over ruim voldoende kennis en inzicht te beschikken om alvast karaktermoord op hem te plegen.

Mij is geen enkel journalistiek medium bekend,dat vòòr 31 juli bezwaar aantekende tegen deze smerige lastercampagne.

Dyab Abou Jahjah is opgegroeid in Zuid-Libanon en heeft aan den lijve ondervonden welke ravages de Israël Defence Forces met grote regelmaat in zijn land aanrichtten. Israël heeft voor deze aanvallen op een soevereine staat, lid van de Verenigde Naties, nooit het vereiste mandaat van de VN-Veiligheidsraad gezocht, laat staan verkregen. Het waren illegale aanslagen van de oppermachtige Israëlische oorlogsmachine op een weerloos land en zijn bevolking en in die context kun je zeggen dat er oorlogsmisdaden zijn gepleegd.

Ik bezocht Beiroet en Zuid-Libanon in september 2006, een week na het ingaan van een bestand tussen Israël en Libanon. Westerse landen hadden Israël ervan weten te weerhouden om Libanon terug te werpen naar het stenen tijdperk. Desondanks was de ravage onvoorstelbaar groot. In een van de eerste luchtaanvallen van het zogenaamde meest ethische leger ter wereld werden grote delen van de nationale infrastructuur plat gebombardeerd. De infrastructuur had grote schade opgelopen. Letterlijk alle bruggen van de snelweg van Beiroet naar het zuiden waren vernietigd.

De shiïtische wijk van Beiroet was in de as gelegd, evenals een groot aantal stadjes in het zuiden van het land.

Voor de tweede maal werd de zuidelijke stad Qana (waar Jezus ooit wijn uit water maakte) vrijwel geheel met de grond gelijk gemaakt. De eerste keer, op 18 april 1996, werd een post van de Verenigde Naties waar zo’n 800 burgers, vrouwen en kinderen met name, bescherming en toevlucht hadden gezocht, willens en wetens kapot geschoten, tegen alle waarschuwingen in. Er stierven 106 burger, 126 raakten gewond. Deze aanval wordt beschouwd als de eerste – en helaas zeker niet de laatste – Israëlische massamoord. De tweede aanval volgde hetzelfde patroon.

De van oorlogsmisdaden verdachte, maar in de westerse wereld als Israël’s eminence grise gerespecteerde, Shimon Peres was als minister van Defensie verantwoordelijk voor de Khaim-gevangenis. Daar werden tijdens de Israëlische bezetting tussen 1985 en 2000 duizenden Libanezen gevangen gehouden, meestal zonder enige vorm van proces. Velen werden gruwelijk gemarteld, een onbekend maar ongetwijfeld groot aantal stierf. Door de overhaaste terugtocht van de IDF werd nagelaten de Khaim-gevangenis te vernietigen. Deze groeide uit tot een Libanees bedevaartsoord ter herinnering aan de periode van Israëlische bezetting en onderdrukking. De martelcellen zaten tot aan het plafond ondergespoten met het bloed van de slachtoffers. Eén van de eerste luchtaanvallen in de zomer van 2006 vernietigde de Khaim gevangenis. Het bewijs van ernstige Israëlische oorlogsmisdaden werd zekerheidshalve vernietigd.

Deze en vele andere ervaringen hebben Dyab Abou Jahjah’s afkeer van Israël gevormd. Dit heeft hij dan ook overtuigend in Zomergasten uiteen gezet en verklaard. Veel commentatoren in de media vonden Dyab’s presentatie verrassend en indrukwekkend. In Trouw werd onomwonden gesteld dat hij had weten te overtuigen.

De NRC, nooit onder de indruk van de feiten als het Israël betreft, vond het nodig om de volgende dag, 1 augustus, navraag te doen bij ‘the usual suspects’. Ze kwamen met het voorspelbare commentaar: dat Abou Jahjah wel meeviel is schijn.

Ik zou me doodschamen als ik nog op de NRC geabonneerd zou zijn.

Jan Wijenberg is oud-diplomaat en politiek activist. Wijenberg was onder anderen ambassadeur in Jemen, Tanzania en Saoedi-Arabië. Hij was tot eind 2009 bestuurslid van de Stichting Stop de Bezetting die zich inzet voor een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten op basis van het internationale recht.

 

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.