de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

De grens tussen tolerantie en acceptatie

De ruim honderd jihad-strijders die vertrokken naar Syrië om te vechten tegen het regime van president Bashar Al-Assad, houden de media al een tijd bezig. Ook de AIVD heeft het er maar druk mee. Terugkerende Syriëgangers zouden een terroristische dreiging kunnen vormen voor de Nederlandse staatsveiligheid. Deskundigen – waarvan onbekend is of ze überhaupt ooit met een jihad-strijder gesproken hebben – raken vervolgens niet uitgepraat over hoe reëel dat risico is. We mogen op geen enkele manier enige vorm van tolerantie naar terrorisme tonen. De ‘harde aanpak’ lijkt de enige manier om te zorgen dat de helft van de Nederlanders niet onder de tafel kruipt en schreeuwt: “LINKS, LINKS, DUCK AND COVER .” Wij denken in Nederland graag in hokjes in plaats van in oplossingen.

Jihad-strijders kunnen een vervallen paspoort, stopgezette uitkeringen of bevroren financiën verwachten bij terugkomst in Nederland, want ‘anders kunnen we net zo goed meteen geld overmaken op giro 666 Al-Qaida.’ Er zijn inmiddels ook ruim 5000 professionals getraind in het herkennen en in het vizier houden van (potentiële) jihad-strijders, zo meldde het AD afgelopen april op basis van geheime documenten. Er wordt veel gepleit voor een strengere aanpak van de doorgaans jonge mannen, maar zoals voormalig generaal buiten dienst Peter van Uhm begin deze week tegen de Volkskrant zei: “‘De vraag of hun omgeving en onze maatschappij wel zijn best heeft gedaan om deze mensen in de goede richting te houden, wordt te weinig gesteld. Je moet deze jonge mensen proberen te begrijpen, anders kun je ze ook niet verder helpen.”

Ik ben absoluut niet voor acceptatie van moslims die naar Syrië vertrekken om zich aan te sluiten bij rebellengroepen. Een jihad-strijder is niet per definitie een terrorist, maar ik veroordeel hoe dan ook elke vorm van geweld. De Facebook- of Twitterpagina’s waar jihadisten enigszins trots foto’s publiceren, zeggen al genoeg: hier heb ik geen sympathie voor. Dat neemt niet weg dat ik wil begrijpen wat hen drijft, want de ene terrorist is voor de ander een vrijheidsstrijder.

De aanpak van de overheid om potentiële geradicaliseerde jongeren vroeg te signaleren en daarbij de lokale gemeenschap en moskee te betrekken, kan werkelijk bijdragen aan de Nederlandse veiligheid. Maar heeft het compleet uitsluiten van terugkerende Syriëgangers zin? Is de wortel van radicalisering niet juist afzondering? Zeggen we als ze het land niet meer in mogen zonder paspoort eigenlijk niet gewoon dat we een probleem inzien maar te arrogant zijn om verantwoordelijkheid te nemen?

Ik pleit niet voor acceptatie van een retourtje Syrië, maar wel voor tolerantie, zodat het debat dieper kan gaan dan enkel de conclusie dat elke jihadstrijder in Syrië een terrorist is.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.