de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Een goed voornemen!

Inmiddels zijn het er tientallen in mijn kennissenkring. Vrouwen of mannen die ooit dachten zichzelf en met name hun ouders een plezier te doen door te trouwen met een partner uit het moederland van pa of ma. Met name in de jaren negentig tot begin 2000 was het aan de orde van de dag. Maar liefst 75 procent van de tweede generatie jongeren haalden toen hun partner uit land van herkomst, vaak uit het geboortedorp of – stad van vader en/of moeder. Dikwijls een (achter) neef of nicht.

Dagelijkse discussies
Neem nu Hasna. Een jonge Rotterdamse vrouw van begin veertig. Al twintig jaar getrouwd met haar neef uit Jenin, Palestina. Ze ontmoette elkaar tijdens de vakanties aldaar met haar ouders. Eigenlijk, zo vertelt ze in alle eerlijkheid, matchen ze samen voor geen meter. Maar ze was ooit met hem getrouwd omdat dit de enige neef was die wel zijn tanden poetste en wel iedere dag een douche nam na het werken. Bovendien was hij sportief en dus gespierd. Als ze dan toch van haar ouders alleen met een Palestijn mocht trouwen, dan maar met hem. In Nederland woonden sowieso niet veel Palestijnen. De spoeling was dus dun.

De tijd terugdraaien!
En nu drie dochters verder wenst ze dat ze tijd kon terugdraaien. De dagelijkse discussies over geloof, cultuur, weinig belangstelling voor de ontwikkeling van hun dochters, het eeuwige verlangen naar zijn familie en het verheerlijken van zijn leven daar en tegelijk het constant fitten op de Nederlandse samenleving putten Hasna uit. Bovendien is haar echtgenoot lang niet meer zo gespierd en goedlachs. Ze is met iemand getrouwd waar ze
-behalve haar kinderen- niets mee gemeen heeft. Zo zijn er meerdere voorbeelden. Ieder verhaal is anders, maar vaak zijn er overeenkomsten: de ouders keurden potentiële huwelijkskandidaten in Nederland af, de neven of nichten die men ontmoette tijdens de vakantie bleven over. Daar koos men dan maar uit. Om de ouders tevreden te stellen. Om een goede moslim te zijn die zijn/haar afkomst niet verloochent. En… om van het gezeur af te zijn.

In volle vrijheid
Het tij keert. Veel jongeren kiezen vaker voor een partner die gewoon in Nederland woonachtig is. Weliswaar is hij of zij wel afkomstig uit dezelfde etnische groep, maar wel hier geboren en getogen. Precies als zijzelf. En dat vind ik een hele verbetering. Want het liefst zie ik natuurlijk dat jongeren echt de partner kiezen die zij willen. In volle vrijheid. Van welke kleur, religieuze achtergrond of sociale klasse dan ook. Nu trouwen namelijk nog steeds iets minder van de helft van de jongeren, volgens cijfers van het CBS, met iemand uit het land van ouders of grootouders.

Mijn grootste wens is dat we 2014 ingaan waar het aantal importhuwelijken nog verder is gedaald. Dat alle jongeren zelf mogen weten met wie zij een relatie aangaan. Dat ouders erop vertrouwen dat hun jonge volwassen kinderen de juiste keuzes maken. En misschien ook wel niet. Maar dat ze daar dan van leren. Het is immers vallen en opstaan in het leven. Op alle niveaus. Je kind de vrijheid gunnen, dit zou een geweldig voornemen zijn.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.