de Moslimkrant

Haatzaaien groeit als je niets doet

Op de dag dat er weer een gruweldaad in naam van de Profeet is gepleegd, nu in Parijs, ben ik in de stad Le Mans. Als toeriste heb ik geen contact over dit onderwerp en heb ik geen discussie of afschuw bij mensen gehoord in de omgeving. Het is een ‘normale’ dag op straat.

Wel heel veel nieuws op de tv. Politici die over elkaar heen struikelen om toch snel, een reactie in hun eigen politieke kleur te geven, vooral voor hun eigen achterban en voor veel andere kijkers; misschien wel kiezers.

Heel veel afschuw en ontzetting, medeleven met nabestaanden en terechte afschuw over zoveel pers-on-vrijheid en de gevolgen daarvan. Maar ik hoor nergens, wat mijzelf bezighoudt: wat doen wij niet goed? Wat moeten wijzelf doen in ons dagelijks gedrag, in ons denken en in ons praten over tweedeling tussen culturen en geloven? We geloven in God op heel verschillende manieren, of niet. Maar hoe laten wij wreedheden toepassen door dat geloof? En hoe verzet ik mij tegen het corrupte denken en het beslissen daarover?

In de kersteditie van de NRC lees ik over de -nu bejaarde – schrijfster, Yvonne Keuls, die een prachtig boek schreef, eind jaren ‘80 en daarna werd bedreigd. Het ging over de wandaden door een kinderrechter gepleegd. Naast zijn ontegenzeggelijke goede daden voor kinderen vanuit zijn beroep, misbruikte hij jongeren en werd daar nooit voor gestraft. Ik lees over de aftredende president van de Hoge Raad, met een stuk over een vergelijkbaar onderwerp. Geen mening zegt hij te hebben.

Maar het gaat me niet echt aan, ik ken niemand van dichtbij, die dat is overkomen.

Ik lees over een Marokkaanse vrouw, die een wijnbar in Rotterdam was begonnen, maar nu weer gestopt na te veel bedreigingen. “Vooral in mijn eigen groep, met gevolgen voor mijn kinderen”, zegt zij. Haar ouders wilden haar kinderen niet meer zien, uit schaamte.

Wie doet zoiets? Ik niet, het gaat mij niet aan, ik heb er niets mee, maar wel een oordeel.

Op de achtergrond hoor ik nu alle politiek-wenselijke reacties; de correcte reacties en de herhalingen van reacties en uitspraken van hoogwaardigheidsbekleders; het gaat ze niet zelf aan.

We geloven in een god, of in Allah, of we geloven niet in een dergelijk symbool, maar wat doen we wel? Wat doe ik wel? En werk ik daarmee de haat tussen groepen in de hand. Haatzaaien door niets te doen. Zo gemakkelijk blijkt het te zijn. Het is erg, verschrikkelijk, afschuwelijk, maar het gaat mij niet aan.

Om er werkelijk zelf iets aan te doen, moet ik een gezamenlijk protest steunen dat zin heeft. Mensen om mij heen activeren om zich – alleen of gezamenlijk – uit te spreken tegen de verwijten, de stigma’s over moslims, de islam en mensen die tot die groepen behoren. Niet afwachten en het aan anderen overlaten.

Ik hoop dat iedereen dat gaat doen; ook moslims. Niet afwachten omdat je toch niet telkens de gedragingen van enkele ‘idioten hoeft af te keuren? Dat gaat jou toch niet aan? Jawel!

Bedenk dat we allemaal onze kinderen én die van anderen vertellen en leven voor hoe de wereld in onze ogen in elkaar zit. Hou je ogen open en zo schoon mogelijk, dan zien wij ook veel helderder.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.