de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Ieder zijns weegs….

Mijn tijd in Reyhanli zit erop. De laatste les is gegeven en de examens zijn afgenomen. Daar waren mijn studentes behoorlijk zenuwachtig voor. “Maak je de vragen een beetje makkelijk?” De avond voor het examen belden twee van hen mij om half 12. Ze waren samen aan het studeren. “Wat ga je ons morgen vragen?” Ik beloofde ze dat ik mijn vragen heel makkelijk zou maken.

Het kwam goed: iedereen is geslaagd. Niet alleen spreken ze beter Engels, ze hebben zich in de afgelopen drie maanden ook actieve studievaardigheden aangewend. Staarden ze me in het begin nog vol onbegrip aan als ik iets zei wat ze niet snapten, aan het einde van de cursus durfden ze te vragen wat ik bedoelde, of kwam het onvergetelijke ‘Can you write that on the white board?’

Studente Mariam observeerde: “Iedereen durfde meer en meer gevoelige onderwerpen aan te snijden.” Nadat zij zo moedig was geweest een presentatie te geven, getiteld ‘The hunt for a man vs. searching for the suitable partner’ kwam elke studente met maatschappijkritische onderwerpen aanzetten. Van ‘het nut van het hebben van vriendschappen met mannen’ tot ‘vrouwen als oorlogsslachtoffers’. Niets werd uit de weg gegaan. Karima, die als maatschappelijk werkster werkte, kwam tijdens het laatste onderwerp met pijnlijke statistieken: “Van de 11 in de oorlog verkrachte vrouwen die ik begeleid, is er slechts één níet door haar familie verstoten.”

De oorlog heeft het leven van Syriërs, ook dat van mijn studentes, radicaal veranderd. Aicha, van origine Palestijnse, heeft haar plannen voor de toekomst bijgesteld. Alle landen van betekenis in haar leven zijn een puinhoop. Palestina, Syrië en ook Libië, waar ze jaren heeft gewoond. “Het was altijd mijn droom met een Palestijn te trouwen en een zoon op te voeden die een groot leider in het Palestijnse verzet zou worden. Nu wil ik gewoon mijn kind een goede opvoeding geven, zodat het zich ontwikkelt tot een goed mens.” Uiteindelijk is ze op haar 30ste met een Syriër getrouwd, wat laat is voor haar leeftijd. Haar vurige kinderwens moet helaas nog even op de lange baan: “Een tijdje geleden bleek ik onverwachts zwanger te zijn, maar mijn man vond dat we in deze onzekere situatie een kind onvoldoende te bieden hadden. Hij heeft me overtuigd de zwangerschap af te breken, maar nu heb ik spijt.”

Naima, die plannen had zich in de strijd in Syrië te mengen, vertelde me tijdens haar examen: “Een dezer dagen word ik gebeld door een contact in Syrië en reis ik ernaartoe. Mijn besluit staat vast: ik ga terug en proberen er iets voor mijn land te betekenen.” Wat moet je in zo’n geval tegen iemand zeggen? Goede reis?

Al mijn studentes hebben plannen voor de toekomst. Na hen het allerbeste toegewenst te hebben, ben ik teruggereisd naar Nederland. Maar natuurlijk niet zonder de belofte dat ik, Insha’Allah, snel terug zal komen naar Reyhanli.

Ine Smeets verbleef enige maanden in het Turkse stadje Reyhanli, vlakbij de Syrische grens. Daar gaf ze Engelse les aan Syrische vrouwen en meisjes die gevlucht zijn. Tweewekelijks verhaalde zij van haar belevenissen in Turkije. Dit is haar laatste bijdrage aldaar.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.