de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Is hun bloed minder rood?

 Ze hebben een naam, een gezicht en diep bedroefde familie. Ze zijn Israeli’s en ze zijn vermoord. Het is de nachtmerrie van elke ouder dat zoiets kan gebeuren met je kind. In Israël raakt het aan nog meer dan aan persoonlijk verdriet. Collectief roept het de angst op dat het weer gebeurt: de vervolgingen van vroeger, de massamoord, de haat tegen joden om geen andere reden dan dat het joden zijn. Die angst, makkelijk te manipuleren door een cynische regering, heeft een diepere oorzaak die we kunnen begrijpen.

Maar hoe komt het dat we in Nederland de namen niet weten van de twaalf Palestijnen die sindsdien zijn gedood? Ik noem: Ali al-Awoor, zeven jaar, Mohammed Dodeen, vijftien jaar en de zestienjarige Muhammad Hussein Abu Khdeir die werd gekidnapt – het is te zien op de video van een bewakingscamera: er werd benzine in zijn mond gegoten voordat hij in brand werd gestoken. Zijn vader werd urenlang door de politie verhoord en onder druk gezet ‘toe te geven’ dat hij homo was en daarom door zijn eigen familie zou zijn gedood. En dan is er het negenjarige meisje Sanabel Altour die met opzet werd aangereden door een kolonist, in een greppel gegooid en later in het ziekenhuis overleden. Hoe komt het dat we in Nederland steeds maar weer meeleven met het verdriet en de angst van Israëlische ouders en niet met de angst van Palestijnse ouders? Is hun bloed minder rood?

De opperrabbijn Dov Lior en Kiryat Arba zei het zo: ‘duizend niet-joodse levens zijn niet één joodse vingernagel waard.’ De uitzonderlijkheid en de oppermachtigheid van joods leven zijn een basisprincipe van de staat Israël’, schrijft Susan Abulhawa die het prachtige boek Ochtend in Jenin schreef. Sinds het jaar 2000 zijn er 1384 Palestijnse kinderen door het Israëlische leger gedood volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem. Elke drie à vier dagen een kind. Wie alleen Nederlandse kranten leest en hier naar de tv kijkt, kent hun namen niet. We zien hun rouwende ouders niet. Israëls premier Netanyahu beweerde bij de begrafenis van de drie Israëlische jongens dat zij – de Palestijnen – de dood vereren en wij – joodse Israëli’s – het leven. ‘Zij zijn wreed, wij tonen erbarmen en compassie. Dat is het geheim van onze kracht.’

Het geheim van Israëls kracht is een leger, de morele steun van de EU plus de economische steun van de VS, waardoor ze straffeloos door kan gaan met het stelen van Palestijns land, het opsluiten van anderhalf miljoen Palestijnen in Gaza en de bevolking – die niet kan vluchten – bombarderen, honderden razzia’s houden in Palestijnse woningen, kinderen gevangen zetten, mensen zonder proces inclusief parlementariërs opsluiten. Wie daartegen in verzet komt, is een terrorist. Wie de voortdurende mensenrechten schendt, doet dat vanwege de veiligheid van Israël, ingedekt door een uniform en de door de VS betaalde tanks en F16’s. Niemand heeft het ooit over het recht van Palestijnen om in veiligheid te leven. Nergens kunnen ze heen om hun recht te krijgen, ondanks het erkende feit dat ze die rechten hebben. Niemand beschermt hen.

Wat moet er nog gebeuren? Hoeveel bloed moet er nog vloeien voordat we in Nederland inzien dat we met twee maten meten, dat niet alleen Israëlische ouders maar ook Palestijnse ouders het niet meer mee hoeven te maken dat hun kinderen worden vermoord?

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.