de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Kroniek van het aangekondigde drama: Israël

Dat de Moslimkrant steeds meer plaats inneemt in medialand valt af te meten aan het aantal en de variatie van lezers. Ook wordt hoofdredacteur Brahim Bourzik veel gevraagd in radio- en tv-programma’s en publieke discussies. Voor mij een belangrijk bewijs dat de Nederlandse moslims in onze samenleving geïntegreerd zijn.

Om al die redenen ben ik vereerd dat ik een maandelijkse kroniek in de Moslimkrant mag gaan schrijven.

Ik ben opgegroeid in een gereformeerd [dus protestants] gezin en daarin was ik vanzelfsprekend voor Israël. In de loop van de tijd kwamen steeds meer vragen op, zeker toen mijn werkgever – het Ministerie van Buitenlandse Zaken – mij ook naar Arabische landen zendt.

Ontwikkelingssamenwerking, ook een taak van mijn ministerie, heeft me geleerd dat de meest noodzakelijke voorwaarden voor echte ontwikkeling, voor echt welzijn en echte welvaart, goed onderwijs en goede gezondheidszorg zijn.

Ik woonde en werkte in Jemen toen de Israel Defence Forces [IDF] het kantoor van Yasser Arafat in Ramallah zó grondig kapot hadden gebombardeerd, dat hij nog min of meer kon wonen en werken in één klein kamertje. De volgende dag keerden de IDF terug en vernielden de Palestijnse ministeries van Onderwijs en van Gezondheidszorg. Toen wist ik het zeker: het Israëlische regime streeft naar de vernietiging van de Palestijnse samenleving. Tot nu toe is Israël niet in staat gebleken mij van het tegendeel te overtuigen, integendeel.

De minister van Buitenlandse Zaken zou het terecht niet op prijs stellen dat ik in het openbaar afstand zou hebben genomen van zijn beleid. Binnen het ministerie heb ik hem er wel op gewezen dat Israël voldoet aan de, in het Amerikaanse buitenlandbeleid populaire definitie van de ‘rogue state’, de schurkenstaat die als volgt luidt:

een natie of staat die beschouwd wordt het internationaal recht te breken en een bedreiging vormt van de veiligheid van andere naties.

Ik heb nooit spijt gehad van mijn ongevraagd advies aan minister Hans van den Broek.

Bij mijn pensionering in 2003 nam ik mij voor om mij wat in te zetten voor het bevorderen van een beter uitzicht op vrede tussen Israël en Palestina. Ik kon niet vermoeden dat ik erin gezogen werd. Het onderwerp is zo omvangrijk, het leed zo schrijnend, de vooruitgang is geheel afwezig en de onwil van westerse politici zo hemeltergend groot, dat ik erg veel van mijn tijd aan dit onderwerp besteedt. Of het heeft geholpen, wil ik eens nader onderzoeken.

Bij dit onderwerp raak je gemakkelijk de weg kwijt in een zee van meningen. Van meet af aan heb ik twee gelukkige keuzes gemaakt: ik baseer mij uitsluitend op het internationaal recht en op verifieerbare feiten. Dan wordt het probleem onthutsend eenvoudig. Dat inzicht wil ik in de komende maanden bespreken.

In de komende kroniek van mijn hand hoop ik na te gaan waarom het conflict tussen Israël en Palestina maar niet wordt opgelost en hoe deze patstelling zou kunnen worden doorbroken.

Jan Wijenberg is oud-ambassadeur

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.