de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

‘Laat mij binnen, ik breng nieuw licht’

Van oudsher is de opkomst voor de gemeenteraadsverkiezingen niet al te groot. Juist deze verkiezingen gaan vooral over hetgeen bij mensen in hun gemeente, buurt of straat staat te gebeuren. Dichtbij huis, dus belangrijk, zeker nu gemeenten nog meer taken gaan vervullen.

Zelf heb ik het stemmen nog nooit overgeslagen. In het verleden hebben vrouwen zoals Aletta Jacobs, ongelofelijk hard gestreden voor het vrouwenkiesrecht. Aletta Jacobs was de allereerste vrouw die in Nederland officieel naar de universiteit mocht. Ze wilde graag arts worden en kreeg toestemming van Thorbecke om te gaan studeren. Maar in de collegezaal moest ze wel achter een gordijntje zitten om de jongens niet af te leiden. Haar hele leven lang kwam Aletta op allerlei manieren op voor de rechten van de vrouw. Samen met mede-feministen voerde ze een continue strijd. Ook was ze een van de oprichters van de Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht . Op hun poster stond de mooie slogan ‘Laat mij binnen, ik breng nieuw licht’.

Helaas zijn de woorden op verkiezingsposters momenteel een stuk minder fraai. In Rotterdam lees ik teksten zoals ‘In Rotterdam spreken we Nederlands’, ‘Bijstand vraagt om tegenprestatie’ of ‘Handen uit de mouwen in plaats van hand ophouden’. Woorden waar ik boos en verdrietig van word. Kwetsende woorden voor veel mensen die door de crisis en het huidige politieke beleid op het randje van de afgrond staan. Mensen die moeite hebben om hun hoofd boven water te houden en die alles doen om op eigen kracht uit een soms uitzichtloze situatie te komen. Maar hoe vind je nieuw werk als er naast het huidige aantal van ruim 870.000 werklozen nog eens 700 per dag bij komen?

Het vrouwenkiesrecht werd in 1919 ingevoerd. Pas in 1922 mochten vrouwen daadwerkelijk naar de stembus. Als ergens zoveel strijd voor gevoerd is, mag je dat eigenlijk niet zomaar laten liggen. Toch denk ik er nu hard over om dit keer de gang naar de stembus niet te maken. Afgelopen jaren ben ik het geloof in de politiek steeds verder verloren. Mooie woorden blijken vooral loze beloftes. Wat een verworven recht is, voelt als een last. Niet gaan stemmen is dan wellicht de beste vorm van protest.

In elk geval tot het moment dat iemand écht nieuw licht brengt.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.