de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

“Nederlandgangers”

Getergd. Zo kun je Ahmeds gemoedstoestand het best omschrijven. Getergd door de kwellingen waardoor zijn land in een wurggreep wordt gehouden. Hij is vanuit Syrië gevlucht naar het veilige Nederland, maar een oncontroleerbare zenuw onder zijn oog verraadt dat hij daar een lange weg voor heeft moeten afleggen. Toch heeft hij geluk gehad, vindt hij: “De echte vluchtelingen zitten niet hier, maar zijn in of rondom Syrië op drift.”

Iemand moet weggaan
Ahmed is een jongeman van 33 jaar en komt uit een stadje in de buurt van Aleppo. Hij komt uit een groot gezin, vertelt hij: “Ik heb tien broers en drie zussen. Zij hebben met z’n allen geld bijeen gelegd om mij te kunnen laten gaan. Want toen er eenmaal bommen begonnen neer te dalen op onze geboortestad, wisten we: íemand moet gaan. Waarnaartoe, dat maakt niet uit, zolang het maar naar een plaats is waar het beter is en van waaruit hij de rest vooruit kan helpen.”

Leven van het nieuws
Van dat helpen komt voorlopig niet zoveel terecht. Als asielzoeker zit hij nu niet echt ruim in zijn geld en mag hij al blij zijn als hij, naast zijn eerste levensbehoeften, een pakje shag kan bekostigen. “We krijgen hier wekelijks leefgeld, maar daar houd je niet veel van over.” Door zijn beperkte budget kan hij niet veel kanten op, laat staan door de IND-regels: als asielzoeker mag je in ieder geval niet even het land uit. Maar daar heeft Ahmed ook niet veel tijd voor: “Ik probeer zoveel mogelijk het nieuws uit Syrië te volgen, want elke minuut zijn er weer nieuwe ontwikkelingen. Als het internetlokaal hier open is, zit ik altijd daar, en verder staat de televisie altijd aan.” Nieuws consumeren is dan ook zijn voornaamste dagactiviteit. “Veel meer is er hier ook niet te doen, dat zie ik ook aan de andere asielzoekers. Je praat wat met elkaar, gaat boodschappen doen, eet en slaapt. Ik heb wel wat Nederlandse lessen gevolgd, maar telkens werd er nét tijdens schooltijd een afspraak gepland, was het niet bij het ziekenhuis, dan wel bij Vluchtelingenwerk. Ook daar ben ik altijd heel druk mee.”

Vreedzame revolutie
Ahmed kan er niet over uit: “Dit is toch de 21e eeuw, de eeuw van rechtvaardigheid, vrede, technologie en vooruitgang? Hoe is het dan mogelijk dat er duizenden mensen gedood worden in Syrië zonder dat iemand ingrijpt? Als hij één ding aan de wereld wil vertellen, is het toch wel dat, in tegenstelling tot wat veel westerlingen geloven, de meerderheid van de moslims een afkeer heeft van extremisme en geweld. “Al-Assad heeft met zijn genadeloze oppressie het terrorisme gecreëerd, maar desondanks wordt hij nu als een serieuze gesprekspartner beschouwd door het westen. Als een misdadiger zijn wapens inlevert, is hij nog steeds een misdadiger. Ik heb altijd in onze vreedzame revolutie geloofd, maar ik was niet het type dat zich heel erg uitsprak. Ik heb wel wat gedemonstreerd, maar hield me ook een beetje op de vlakte. Wapens heb ik nooit ter hand genomen.”

Roet in het eten
Het is niet de eerste keer dat Ahmed in Europa is. Hij woonde 12 jaar in Griekenland en keerde toen terug naar Syrië om zich daar te settelen en een vrouw te zoeken. Dat was eind 2010. De oorlog die vlak daarna uitbrak gooide roet in het eten. Dus zo zag hij zichzelf een kleine drie jaar later opeens in smalle steegjes in Istanbul dolen, op zoek naar het hotel dat een bolwerk van mensensmokkelaars was. Zijn zoektocht bracht hem bij een smokkelaar die hem voor 8.000 euro wel naar Nederland wilde brengen.

De Europa-lijn
Zijn reis van Turkije naar Nederland voerde door Bulgarije, Hongarije, Oostenrijk en Duitsland. Voor sommige grensovergangen had zijn smokkelaar een vals paspoort kunnen regelen en voor andere moest hij illegaal de grens over. “We liepen maar door en mochten niet stoppen. Onze smokkelaar dreigde dat hij ons zou doden als we niet door zouden gaan. Vier dagen aan een stuk heb ik niet te eten gekregen. Ten einde raad hebben we toen een geit gedood en het vlees rauw opgegeten.”

Na meer dan twee weken arriveerde Ahmed in Amsterdam. Het was acht uur ’s avonds. Maar Nederlandse instanties hebben geen boodschap aan de noden van een Syrische vluchteling, dus toen hij aanklopte bij een politiebureau, werd hem te verstaan gegeven dat hij zich de volgende dag opnieuw moest komen melden. Niet wetend wat te doen ging hij naar Amsterdam Centraal. Doelloos dwaalde hij daar rond, tot hij werd aangesproken door een vreemde man die wat woorden Arabisch sprak. Die bood hem onderdak aan, en hoewel Ahmed het een vreemd heerschap vond, nam hij de ‘uitnodiging’ aan.

Verblijfsvergunning
Twee dagen hield de man hem vast. Hij had de deur op slot gedaan en wilde Ahmed niet laten gaan. Ahmed probeerde hem op andere gedachten te brengen: hij was afgepeigerd aangekomen in Nederland en nu kwam dit er nog bovenop! Uiteindelijk liet de man hem gaan en wees hij hem zelfs het politiebureau. Vanaf dat moment kon de molen in gang gezet worden en ging alles heel snel: treinkaartje, asielzoekerscentrum, intake, transfer, ander asielzoekerscentrum, interview, asielzoekerscentrum. De procedures voor Syriërs worden momenteel heel snel afgehandeld en Ahmed heeft dan ook al vrij snel een verblijfsvergunning én een huis toegewezen gekregen. Deze week verhuist hij nog naar een eigen woning.

Nu woont Ahmed dus in Nederland. Tot wanneer? Alleen Allah weet het. Contact met het thuisfront heeft hij nu even niet, hij kan ze niet bereiken. Hij heeft niets aan te merken op zijn nieuwe thuisland: het is er georganiseerd, de mensen zijn vriendelijk en er zijn voorzieningen. Maar zijn vaderland is het niet: “Als het kon, zou ik liever vandaag dan morgen terugkeren, maar dat lukt nu even niet. Maar op een dag hoop ik terug te kunnen naar Syrië.”

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.