de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Participeren of niet?

Participatiemaatschappij: het klinkt best vriendelijk en de letterlijke betekenis ervan spreekt mij aan. Hoe mooi is het om in een maatschappij te leven waarin iedereen kan en mag participeren ongeacht afkomst, huidskleur, leeftijd, geaardheid of lichamelijke gesteldheid.

Helaas blijkt de huidige praktijk compleet anders te zijn. Kun je niet meer deelnemen aan het reguliere leven, dan is het maar te hopen dat je familie, buren of vage kennissen hebt die voor je kunnen zorgen. Of, en dat is de beste optie, een berg geld waarmee je zorg kunt inkopen. Dat is de nieuwe betekenis van participatiemaatschappij. Zeker de ouderen in ons land worden slachtoffer van soms schrijnende situaties.

Zo belandde mijn 87-jarige moeder na een val in het ziekenhuis waardoor ze niet meer uit haar stoel kon opstaan, amper kon lopen en was ze ook wat verward. Toch kregen wij na drie dagen te horen: ‘Uw moeder mag naar huis’. Dat terwijl ze alleen woont, gelukkig wel met goede buren. Dankzij mijn schoonzus werd thuiszorg voor mijn moeder ingeschakeld. Als je niet iemand in je omgeving heb die dat voor je kan regelen, heb je gewoon pech. Mensen worden, ook nu weer ongeacht leeftijd of lichamelijke gesteldheid, onverbiddelijk vanuit ziekenhuis of zorgcentra naar huis gestuurd. Een verpleegster merkte fijntjes op: ‘U heeft blijkbaar geen idee hoeveel het kost om uw moeder nog een dag langer in het ziekenhuis te laten liggen?’

Vroeger gingen wij met ons gezin vaak op vakantie naar landen aan de Middellandse zee. Mijn vader wees ons er dan altijd op, met enige jaloezie, hoe er in deze landen voor de ouderen werd gezorgd. Het was en is daar immers heel normaal dat bejaarde vaders en moeders in het gezin worden opgenomen. Zij passen dan vaak op hun beurt weer op de jongere kinderen of dragen op een andere manier hun steentje bij aan het huishouden. Zo helpt iedereen elkaar; iedereen participeert. Zo heeft de overheid het waarschijnlijk ook in ons land bedoeld.

Misschien ging het in onze samenleving vroeger ook wel zo, maar nu zijn we te druk. Druk met werken, met het afbetalen van onze hypotheek, met carrière maken en met quality time doorbrengen met onze kinderen. Op zich niets mis mee. Dat zijn allemaal zaken die de overheid jarenlang heeft gestimuleerd. Maar de zorg voor onze ouderen past daar niet in. Dus is participeren er voor hen helaas niet meer bij.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.