de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Rape culture: ook een probleem binnen de islamitische gemeenschap

Toen ik research deed naar de positie van de vrouw binnen de islam, overdonderde het me hoe moslima’s zelf tegen verkrachting aankijken. Ik heb het hier over de zogenaamde rape culture, waarin verkrachting wordt gezien als normaal gedrag jegens vrouwen die ‘onzedig’ gedrag vertonen. Oftewel: de idiote veronderstelling dat verkrachting iets is dat je zelf uitlokt. De term werd ooit in het leven geroepen door Amerikaanse feministen. In Nederland merk ik dat het ook moslima’s zelf zijn die het fenomeen in stand houden.

Vastgeroeste cultuur
Waar normaliter al onterecht schuldgevoelens en schaamte komen kijken bij vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van verkrachting, is dit in veel moslimgezinnen nog prominenter aanwezig. Het heeft waarschijnlijk te maken met een combinatie van een vastgeroeste cultuur –dus niet de religie zelf, de islam, Koran of overleveringen van de Profeet– en het taboe op seksualiteit dat binnen veel islamitische families heerst.

Het baart (een gepaste woordkeuze is alles) me zorgen dat het vrouwen zelf zijn die oprecht geloven dat het je eigen schuld is als je wordt verkracht. Ook al ging je om twee uur ’s nachts alleen over straat. Ook al droeg je een rokje dat je vader iets te kort zou vinden. Ook al doe je niet aan een hijab. Ook al keek je de man in kwestie iets te lang aan. Het. Is. Nooit. Jouw. Schuld. Geen uitzonderingen.

Het is blijkbaar nodig om ons als vrouw van jongs af aan al vertellen dat we nooit alleen door een donker steegje moeten lopen en geen onthullende kleding mogen dragen in het openbaar, alsof het hebben van een menselijk lichaam op zichzelf al een misdaad is. Ja, we moeten verantwoordelijkheid voor onze veiligheid nemen. Maar verantwoordelijkheid voor je eigen veiligheid nemen is iets heel anders dan het op welke manier dan ook verdienen om verkracht te worden.

De doodstraf
Ik zou graag willen zien dat vrouwen hun dochters zelfrespect aanleren. Het is in termen van het feministische hij/zij denken nogal gemakkelijk om naar het andere geslacht te wijzen, maar laten we eerst eens naar onszelf kijken. Veel moslima’s hebben kritiek op het verkrachtingsbeleid in een aantal landen in het Midden-Oosten, waar seks buiten het huwelijk een reden is om de vrouw de doodstraf te geven, ongeacht of de seks vrijwillig was of niet. Maar diezelfde moslima’s zijn bang om een maatschappelijke structuur waar zijzelf of hun dochters mee te maken hebben, onder ogen te komen en te benoemen.

Als atheïst, feminist en idealist geloof ik dat de islam een religie en de daarmee verbonden cultuur er een van man- en vrouwgelijkwaardigheid kan zijn. Laten we beginnen met de vrouw de complete zeggenschap over haar eigen lichaam te geven.

Dan is het vervolgens wel aan haar zelf om die zeggenschap te gebruiken.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.