de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Stemmen is geen garantie voor veiligheid

De afgelopen presidentsverkiezingen in Syrië waren natuurlijk een farce. Dat de uitslag al van tevoren vaststond, was allang duidelijk. Wat bezielt Bashar al-Assad dan om ze toch te houden? Met zijn elegante vrouw maakte hij zijn opwachting bij het stembureau waar hij lachend zich het vele applaus van medestanders liet welgevallen. Dit toneelstukje was leuk voor de bühne, maar hier trapt toch geen mens in, zou je zeggen?

Veel Syriërs hier weten wel waarom: “Al-Assad weet inderdaad wel dat niemand deze verkiezingen serieus neemt, maar hij kan nu wel zeggen dat hij democratische verkiezingen heeft gehouden.” Democratisch?! “Nou ja, niet echt natuurlijk, maar de internationale gemeenschap heeft toch haar eigen politieke agenda. Ingrijpen in Syrië zal ze alleen doen als het haar eigen belangen dient. Tot die tijd kan ze in ieder geval zeggen dat Bashar al-Assad ondanks alles de voorkeurskandidaat van het volk is. Hij geeft de wereldpolitiek een legitimatie voor haar handelen.”

Veel mensen in Reyhanli hebben gevreesd voor deze verkiezingen, niet zozeer voor henzelf als wel voor de Syriërs in Syrië. Waarom? Omdat ze bang waren dat die door de regering zouden worden gestraft als ze niet zouden gaan stemmen. “En stemmen is ook geen garantie voor veiligheid, want de oppositie zou wel eens wraak kunnen nemen.” Vooral vrouwen leken hier bang voor. De meeste mannen reageerden vrij onverschillig: “Ja, al-Assad gaat winnen, en dan? Het verandert niets aan onze situatie.”

Niet dat er geen vergeldingen zijn geweest. Maar die zijn basita (kinderspel) vergeleken met ander leed. Eén van de jongens vertelde: “Ik ken geen angst. Bij mijn eerste echte oorlogservaring werden meteen twee vrienden door een tank in stukken geschoten. Sinds die dag is mijn angst weg.” Grote escalaties op de verkiezingsdag zijn uitgebleven: er vielen niet meer doden dan op een doorsnee dag.

Ondanks de afstand en de onverschilligheid was er wel wat te merken van de verkiezingen in Reyhanli. Syriërs waren onrustig. Vele wegen in Syrië waren afgesloten. Een meisje dat ik hier heb leren kennen, stond op het punt naar Syrië te gaan, maar dat ging dus niet. Ze woont net een paar maanden in Turkije en wil nu al weer terug. Onlangs heeft ze zich verloofd met een jongen die in Syrië woont, de reden waarom ze zich opmaakt voor een terugreis en snel wil gaan trouwen.

Duizend-en-een plannen voor haar trouwfeest heeft ze, ook hoe ze haar haar wil doen die dag. Haar korte intermezzo in Turkije was even leuk, maar eeuwigheidswaarde had het natuurlijk niet. Ze kon terug naar Syrië nu, alhamdulilah, waar ze haar leven wil opbouwen. En oh ja, ze wilde ook dat haar man zo’n maxi-jurk voor haar zou kopen. Gewoon, voor haar uitzet. Gewoon, een leven met een man, wat kinderen en een huis. Over de verkiezingen heb ik háár in ieder geval niet gehoord. Maar die liggen ook alweer ‘ver’ achter ons.

De dagelijkse realiteit heeft het weer overgenomen. Over tot de orde van de dag: wie blijft er vandaag leven, wie gaat er dood?

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.