de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Thuisonderwijs: Moet dat nou echt?

Geloof het of niet, maar steeds meer ouders maken gebruik van deontheffing van de leerplicht om hun kinderen thuis onderwijs te geven. Dit is raar als je bedenkt dat de wet het ouders toestaat om onderwijs naar eigen grondslag in te richten en dat de staat dit onderwijs volledig bekostigt. Waar heb je dan deze extra ontheffing voor nodig? Het is waar dat de ouders over de opvoeding van hun kinderen gaan, het zijn immers hun kinderen, maar het is zo moeilijk voor te stellen dat deze kinderen beter af zijn dan schoolgaande kinderen en zeker niet alleen vanwege de al of niet te verwerven kennis.

Van alles wat wij volwassenen weten hebben wij namelijk slechts 10% aan de school te danken. De rest van onze kennis hebben wij via andere bronnen en kanalen verworven. En dat terwijl wij vanaf dat we vier jaar oud zijn tot ergens als midden twintigers dag in dag uit in de schoolbanken zitten om daarna ‘s-avonds ettelijke uren aan het huiswerk te spenderen. Dit rendement geeft wel te denken. Een bekende voetbaltrainer zou zich meteen afvragen: Weten wij nou zoveel, of levert die school zo weinig op? U mag het zeggen.

“Naar school gaan is essentieel voor een gezonde sociaal-emotionele ontwikkeling”, laat de Rotterdamse onderwijswethouder in het Algemeen Dagblad optekenen. Natuurlijk heeft de wethouder gelijk, maar dit inzicht was bij het maken van de wet, die de ontheffing mogelijk maakte, ook al bekend. De vraag is dan ook waarom men toen desondanks koos voor deze ontheffing, terwijl de onderwijswetgeving meer dan genoeg mogelijkheden biedt, toen ook al, om onderwijs naar hartenlust in te richten. Deze mogelijkheden zijn zelfs zo legio dat een ontheffing helemaal niet nodig zou moeten zijn. Althans, niet in de grote stad waar scholen van talrijke denominaties beschikbaar zijn.

Het is om dezelfde reden goed voor te stellen dat in kleine gemeenten, waar deze keuzemogelijkheden niet aanwezig zijn, ouders kiezen voor thuisonderwijs. Hier kunnen in de ogen van het gemeentebestuur allerlei pedagogische bezwaren aan kleven, maar zolang de wet dit toestaat, is het niet aan het gemeentebestuur om hier op voorhand iets van te vinden. Zij heeft hier geen rol in omdat alle verantwoordelijkheid op de schouders van de ouders rust.

Nu betreft het aantal thuisleerlingen in een stad als Rotterdam niet meer dan 33. Dat is niet veel in een stad waar het aantal spijbelaars en uitvallers wel een reëel maatschappelijk probleem is. Het is een raadsel waarom het gemeentebestuur hier zo’n punt van maakt. Tenzij het gemeentebestuur aan de noodrem trekt, omdat het aantal verleende vrijstellingen op grond van bijvoorbeeld het salafisme snel groeit. In dat geval meet zij namelijk met twee maten en feitelijk gaat de wethouder hier ook niet over. Wat hij wel heel goed doet, is om de ouders via gesprekken verleiden hun kinderen naar school te brengen. Een gesprek op basis van gelijkwaardigheid. En dat zal het beste werken.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.