de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Verkeersverwondering in Marokko

Een Hollander die met z’n gezin in Marokko woont, kan niet anders dan met verwondering aan het verkeer deelnemen. In de eerste weken concludeerde ik gedecideerd: In Marokko gelden drie regels in het verkeer.

1. Een grote wagen gaat voor een kleinere wagen.
2. Als je op een grote weg rijdt, heb je voorrang op een kleinere weg.
3. Voor bussen en vrachtwagens ga je uit de weg. Meer regels kon ik niet ontlenen aan het rijgedrag.

Toeteren
Het ontwaren van subtiliteiten in de verkeersregels lag nog verborgen in die eerste periode van verwondering. Zo leek de toeter een wapen in de hand van de Marokkaan, dus al snel deed ik vrolijk mee. De snelweg bleek voor en van iedereen te zijn: koeien, schapen, wagens die niet harder dan 40 kilometer per uur kunnen, voetgangers die oversteken en zelfs fietsers die tegen de rijrichting in fietsen. Taxichauffeurs stoppen ook op de snelweg om passagiers uit te laten stappen of op te pikken. En dat hoef je niet met lichtsignalen aan te kondigen. Als de remlichten het een beetje doen, moet dat voldoende aankondiging zijn.

In het verkeer mag je bij haast gewoon drukken en groot licht gebruiken als waarschuwing dat je er aankomt. Het knipperlicht heeft vaak geen enkele betekenis omdat iemand gewoon vergeten is het uit te doen. Als het wel betekenis heeft, merk je dat vanzelf. Rechts inhalen is heel normaal als je voorganger te lang de weg blokkeert. In principe rijdt men uiterst links.

De Marokkaan kan ongeduldig overkomen in het verkeer, maar zijn reactiesnelheid als het stoplicht op groen gaat is omgekeerd evenredig traag. Het kost heel veel tijd om de auto in beweging te krijgen. Handsfree bellen bestaat hier niet. Achter het stuur bel, whatsappt, mailt en kijkt men niet op of om. Kinderen springen tijdens het rijden van de voor- naar de achterbank. Autogordels zijn niet van toepassing op kinderen.

Couscous
Die eerste verwondering maakt na enkele maanden plaats voor een genuanceerdere kijk. Toeteren in Marokko kent gradaties en is echt iets voor gevorderden. Ik dacht vrolijk mee te toeteren maar snapte de code niet. Je kunt niet zo maar lukraak toeteren. Een Marokkaan toetert bijvoorbeeld om een voorganger te attenderen dat het stoplicht op groen staat. Marokkanen rijden bij het stoplicht zo ver door dat ze het stoplicht niet meer zien en dus door het achter opkomende verkeer op groen moeten worden geattendeerd.

Toeteren is ook een waarschuwing in geval van een bijna-botsing. Maar toeter niet uit angst. Het moet reëel zijn. Toeteren uit pure frustratie of ongeduld lijkt net zo vanzelfsprekend als couscous op vrijdagmiddag, maar er komt echt meer bij kijken.

Optrekken bij een groen stoplicht gebeurt tergend traag, met reden. Er zijn onverlaten die het rood negeren en dus keihard voorbij komen razen. Die kun je maar beter niet raken, dus wacht je gewoon langer dan nodig om een frontaaltje te voorkomen. Marokkanen wezen ons erop dat je op vierbaanssnelwegen het beste de belijning in het midden van je auto kunt hebben, dus midden op jouw twee banen rijden. Zeker als het donker is, kun je dan goed uitwijken voor een koe, een auto zonder verlichting, een spookrijder of fietser.

Eerste botsing
Na verloop van tijd merk ik dat het integratieproces de goede richting uitgaat. Ik toeter beheerst en gecontroleerd, wind me op gezette tijden op, haal af en toe (alleen als het echt moet) rechts in of duw een beetje. Nee, autogordels zijn geen concessie. Iedereen moet die aan in onze wagen. En toegegeven, het belgedrag achter het stuur proberen we echt zoveel mogelijk te vermijden. Zoveel mogelijk…..

Sinds een maand ben ik volwassen in het verkeer. Mijn eerste botsing . Weliswaar een hele sukkelige, maar goed. Je hoort er toch bij na zo’n eerste deuk.

Onlangs ging ik naar Nederland. Op de snelweg richting het vliegveld zeg ik tegen mijn vrouw: “Je moet hier echt iedere minuut scherp blijven in het verkeer. Je kunt niet verslappen.” Vijf uur later reed ik over de Nederlandse snelweg; Rust, ordening, alles geregeld, Ik viel bijna in slaap. Misschien was die verwondering nog wel groter.

Thijs Kolster woont met zijn gezin in Marokko en schrijft sinds 2015 een wekelijks blog onder de titel ‘Verhalen uit Marokko’. Vanaf april 2016 is hij vaste columnist voor De Moslimkrant. Thijs kijkt met zowel de blik van een buitenstaander en als ingezetene naar Marokko. Dat maakt zijn blik interessant. Op die manier laat hij ons op een luchtige manier kennis maken met Marokko. De blogs van Thijs zijn te lezen op www.verhalenuitmarokko.wordpress.com. Zomer 2015 verscheen zijn eerste bundel ‘Openstaander; verhalen uit Marokko’ (te koop op bol.com).

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.