de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Verkiezingen VS gefinancierd om vriend Israël te behouden

Presidentskandidaten Donald Trump en Hilary Clinton zijn in een verbeten strijd verwikkeld over de vraag: wie is de grootste vriend van Israël?

Een meerderheid van de Republikeinen deelt Trump’s huidige visie op Israël -een reuzenommezwaai overigens. De circa 43 miljoen born again Christians voelen zich sterk aangetrokken door het gedachtegoed van die partij, en vooral door het pro-Israël beleid.

Bij de Democraten ligt dat anders. Van de jonge leden is 57% tegen het gevoerde Israël beleid en vooral tegen de enorme jaarlijkse militaire steun. Onder de jonge Amerikaanse joden -merendeels Democraten- stijgen zowel gebrek aan interesse in Israël als aversie tegen het nederzettingenbeleid. Binnenkort zal de Democratische Partij in meerderheid niet meer achter het gevoerde Israël-beleid staan. En toch is Clinton een standvastige Israël-vriendin.

Waarom wijzigt Trump zijn standpunten over Israël grondig en negeert Clinton alweer de tendens naar een meerderheidsstandpunt in de partij? Het antwoord is: geld. In de voorverkiezingen gaf Trump weinig uit, verzamelde Bernie Sanders indrukwekkend veel geld uit kleine bijdragen van burgers en leunde Clinton op grote lobbies, vooral uit de financiële wereld en de multinationals.

De finale strijd om het presidentschap is in de loop der jaren steeds heftiger en dus veel duurder geworden. De totale kosten worden voor 2016 geschat op een miljard dollar. Die honderden miljoenen dollars per kandidaat worden in hoofdzaak uitgegeven aan een uitgebreide ondersteunende staf, aan de vele reizen en aan een peperdure mediaoorlog.

Hoe komen ze aan al het geld, is de kernvraag. Een groot deel van de bijdragen aan de Republikeinse campagne komt van één miljardair en een groot deel van de bijdragen aan de Democratische campagne komt van één andere miljardair. Beiden stellen één centrale voorwaarde: ik ondersteun je pas wanneer jij je onvoorwaardelijk achter Israël -en specifiek het Israëlische zionistische regime- schaart.

De belangrijkste donor van de Republikeinse partij is Sheldon Adelson, een casinomagnaat uit Las Vegas en een warme vriend van Israël’s premier, Netanyahu. Hij zal Trump’s oorlogskas ruim van dollars voorzien als deze presidentskandidaat zegt Israël onvoorwaardelijk te zullen steunen.

Aan Democratische kant staat Haim Saban, een vastgoedmagnaat. Ook voor hem geldt: je bent pro-Israël of er komt geen geld, Hillary.

In naam van de vrijheid van meningsuiting is het aanvaarden van ongelimiteerde hoeveelheden geld van burgers, instellingen en bedrijven voor politieke doeleinden in de VS tot aan het Hooggerechtshof, mits openlijk gegeven, goedgekeurd. Het accepteren van grote sommen geld maakt politici kwetsbaar voor oneigenlijke invloed van de donateurs. In Nederland noemen wij dat corruptie. Het effect is privatisering van de overheid, in dit geval met name door Adelson en Saban.

De Verenigde Staten zijn opgehouden een democratie te zijn. De presidentsverkiezingen zijn in feite een maandenlang volgehouden en kostbaar vierjaarlijks toneelstuk met de kiezers als misbruikte figuranten. Het land, ooit een baken van de democratie, geïnspireerd op de Franse Revolutie, is verworden tot een plutocratie. Het is een samenleving en een politiek systeem gedreven door geld. En dan gaat het zichtbaar en pijnlijk mis.

Jan Wijenberg is oud-diplomaat en politiek activist. Wijenberg was onder anderen ambassadeur in Jemen, Tanzania en Saoedi-Arabië. Hij was tot eind 2009 bestuurslid van de Stichting Stop de Bezetting die zich inzet voor een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten op basis van het internationale recht.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.