de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Wezen en weduwen getroffen om woonlandbeginsel

Ik was nog nooit in Rabat en om niet te verdwalen, nam ik een klein familiehotel in het centrum van de stad vlakbij het centraal station. Hoewel ik in ruim een week tijd meerdere officials heb gesproken, viel geen onvertogen woord over de rel die in Nederland wel tot onmetelijke proporties is uitgegroeid. “We zijn zuinig op onze bevriende naties en daar is Nederland een van”, willen ze maar zeggen.

Hoe anders is de sfeer in Nederland waar men, alle nederlagen bij de rechter ten spijt, nadrukkelijk op een rel aanstuurt, of in ieder geval de schuld van het mislukken van het bilateraal overleg- over het aanpassen van het verdrag over de export van uitkeringen voor wezen en weduwen – in de schoenen van Marokko wil schuiven.

Ik heb binnen enkele dagen veel Marokkaanse steden en dorpen gezien, verschillende binnenlandse reizen met de trein, taxi, bus en vliegtuig gemaakt. Omdat het kabinet onlangs heeft besloten om het verdrag – dat de export van uitkeringen voor wezen en weduwen regelt – eenzijdig op te zeggen, was ik wel nieuwsgierig naar de realiteitszin van het woonlandbeginsel. Dit beginsel gaat er namelijk van uit dat het leven in Marokko 40% goedkoper is dan in Nederland en dat uitkeringen ook 40% omlaag kunnen. Aldus geschiedde, protest of geen protest.

Laten we nu niet uitgaan van het prijspeil van Rabat of Casablanca. Iedereen snapt immers dat het leven in deze steden niet goedkoper is dan Nederland. Dit hoeft ook niet want de meeste wezen en weduwen die het slachtoffer zijn van het woonlandbeginsel, wonen elders. Ze wonen zelfs ver, heel ver bij Rabat vandaan. Ze wonen in oorden waar het uitzicht over de groene vallei misschien eindeloos is, maar waar je verder voor elke voorziening naar diezelfde grote steden moet. Van officiële documenten tot doktersbezoek, van studie tot het afleggen van een toets. Onder ideale omstandigheden – lees: goede gezondheid en geen studerende kinderen – kun je misschien toe met 40% minder inkomen. Maar in alle andere gevallen moeten de gezinnen steeds diep in de buidel tasten. Om maar te zwijgen over de huur- en voedselprijzen die in dat land, anders dan in Nederland waar voedsel en huur gesubsidieerd worden, hoog zijn.

Nederland heeft altijd al een speciale positie ingenomen, in de manier waarop het met wezen en weduwen omging, ook in verre landen. Volgens de vestigingsmanager van een bankfiliaal in Tanger, zijn er maar weinig landen die tot dusverre zo netjes met deze kwetsbare groepen zijn omgegaan. Daar lag evenwel een heus verdrag aan ten grondslag en ja, daar komt nu verandering in. Het is ook niet zo dat de schuld van het concentreren van alle belangrijke voorzieningen in Rabat bij Nederland ligt, maar het is toch ook zeker niet de schuld van de wezen en de weduwen die door het woonlandbeginsel nu dubbel hard worden getroffen. Zij waren al kwetsbaar en worden nu nog kwetsbaarder. De tijd zal leren wat we in Nederland hiermee zullen opschieten.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.