de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Nieuwe organisatievorm moslims helpt kloof te dichten

Ooit, ten tijde van de kolonisatie was Nederland met Indonesië het grootste moslimland ter wereld. De moslimcultuur was Nederland en de Nederlanders niet onbekend. Koloniseren heeft vergaande gevolgen, zowel voor de kolonisator als voor het gekoloniseerde land.

Koloniseren gebeurt omdat men denkt en gelooft in de vele culturele, wetenschappelijke, sociale en economische voordelen die het oplevert.
Begin jaren ’60 in de vorige eeuw kwamen de gastarbeiders uit moslimlanden naar Nederland. Op dit moment wonen er ruim 1 miljoen moslims in Nederland. De gastarbeiders van toen zijn de nieuwe Nederlanders van nu, diep geworteld in de Nederlandse samenleving.

Islam en moslims hebben van oudsher onderdeel uitgemaakt van de Nederlandse samenleving. Idealer kan niet. Helaas is de praktijk weerbarstig. Hoe ver we ook teruggaan in de tijd, de intermenselijke contacten tussen autochtonen en nieuwkomers blijken nog mijlenver uit elkaar te liggen. Tachtig procent van de autochtonen heeft niet of nauwelijks contact met moslims, volgens onderzoeksbureau Panelclix in opdracht van de Evangelisch Omroep. Maar vijf procent van de autochtone Nederlander zegt open te staan voor een ontmoeting. Zestig procent van de ondervraagden zegt zelfs zich bedreigd te voelen door de islam en moslims in Nederland.

Dit is schrikbarend. In ons kikkerlandje leven wij nog steeds naast elkaar en het is niet gelukt om met elkaar een hechte samenleving te vormen.

Er zijn verschillende redenen te noemen van het ontstaan van de kloof. Ten eerste, de gemeenschappen stonden van oudsher naast elkaar. Er was altijd sprake van afstand, wantrouw en onverschilligheid in de samenleving. Wat er niet was, kun je ook niet dichter bij elkaar brengen.

Ten tweede, als we menen dat de ontvangende samenleving de nieuwkomers nooit tot hun midden hebben opgenomen, staat daar tegenover dat ook de moslims niet echt hun best hebben gedaan om te behoren tot de mainstream. Hierop wil ik nader ingaan.

De organisatiegraad van de moslims is zeker niet te typeren als slecht. Onderling, regionaal en landelijk zitten ze bij elkaar in verschillende koepels en platforms waarvandaan ze opereren voor hun achterban en voor anderen. Dat lijkt zo.

Spreken we echt van hechte groepen die intern maximaal en effectief informatie uitwisselen om de emancipatie en participatie in de samenleving te bevorderen? Handelen en spreken deze koepels en platforms echt namens hun achterban?

Dringen deze koepels tot de haarvaten van hun eigen gemeenschappen? Opereren zij echt als vertolkers van hun gemeenschappen waar het gaat om de gevoelige onderwerpen? Zijn deze koepels in staat om hun achterban te overtuigen, te mobiliseren en vervolgens daadwerkelijk onderdeel te maken van het grote geheel? Lukt het de moslimgemeenschap om via deze koepels hun zegje te doen en hun ongenoegen te uiten over de dagelijkse irritaties?

Helaas kan ik op al deze vragen geen positieve antwoord geven, met veel pijn in mijn hart.

Een constatering die ik doe om hierin een verandering op gang te brengen. Dat zeg ik ook als iemand die tweederde van zijn leven heeft doorgebracht tussen het maatschappelijk middenveld, met als doel: een gezonde en flexibele dialoog en samenzijn in het diverse landschap dat wij Nederland noemen. Dit zeg ik ook, omdat ik vind dat de moslims niet achterover kunnen leunen en wachten totdat hun problemen vanzelf zijn opgelost.

Wat op ons afkomt wordt steeds ingewikkelder en complexer. Wij moslims kunnen ons niet veroorloven om nog meer tijd, menskracht, energie en inspanningen te verliezen. Om ons te kunnen positioneren moeten we krachtige, snel handelende, sterke en autonome organisatievormen creëren die breed gedragen worden.
Wat niet werkt, moeten we kunnen veranderen, omvormen tot werkbare instrumenten om de steeds groter wordende kloof tussen moslims en niet-moslims sneller en effectief te dichten.

Samenvattend, beste broeders en zusters: zullen we als eerst beginnen met onszelf als het gaat om zelfkritiek en zelfreflectie? Kritisch onszelf, onze organisaties en onze woordvoerders onder de loep nemen, is noodzakelijk, zeker in deze tijd.

Dit is niet alles, maar wel een begin dat ons -inshallah- vele stappen vooruit kan helpen om onze religie en alles wat ons dierbaar is beter onder het voetlicht te kunnen brengen.

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.