de Moslimkrant
windt er geen hoofddoekjes om

Zonder pardon

Uiteraard zouden kinderen die al langer dan vijf jaar in Nederland zijn en geen verblijfsvergunning hebben, in ons land moeten blijven. Die kinderen kennen immers hun thuisland, of beter gezegd het land waar zij vandaan komen, nauwelijks. Ze hebben hun wortels hier in de grond geslagen. Ze gaan naar school, spreken de taal, hebben vriendjes, houden van zoute drop, kennen Sinterklaas, eten erwtensoep en vieren Koningsdag.

Toch geldt helaas niet voor alle kinderen het kinderpardon. Zo’n 600 kinderen vallen buiten de boot, ongeveer de helft van de kinderen waarvoor een aanvraag is ingediend. Dat heeft alles te maken met de regelgeving. Regels zijn nu eenmaal regels volgens de minister, maar helaas is een aantal regels nogal krom. Zo zijn er kinderen die niet de hele periode in het asielzoekerscentrum woonden en daardoor niet onder Rijkstoezicht vielen, terwijl in veel gevallen juist de overheid deze kinderen en hun familie uit het asielzoekerscentrum heeft gezet. Ook voor jongeren die bij aankomst in Nederland jonger waren dan 13 maar nu ouder zijn dan 21 geldt: helaas, pindakaas, om er nog maar eens een oer-Hollandse lekkernij in te gooien.

Bureaucratie

Natuurlijk begrijp ik dat er regels moeten zijn en dat zich dan altijd schrijnende net-niet-situaties voordoen. Wie herinnert zich Mauro niet? Maar 600 kinderen die de dupe worden van onze bureaucratie, dat is wel erg spijtig.

Vertaalslag

In dit soort kwesties probeer ik altijd een vertaalslag te maken naar mijn eigen situatie. Natuurlijk droom ik er wel eens van verre reizen te maken, of ergens een nieuw leven op te bouwen in een – bij voorkeur – zonnig land. Had ik doorgezet, dan zouden mijn zoons serieus in staking gaan als ik ze van hun vertrouwde basisschool had gehaald of als ze uit hun buurt hadden moeten verhuizen, weg van hun vriendjes. Dus zet ik mijn eventuele emigratieplannen in de ijskast en laat ik mijn kinderen liever in een vertrouwde, beschermde omgeving opgroeien.

Onzekere toekomst

De 600 kinderen en hun families hebben echter geen keus. Zij moeten terugkeren naar een land en naar een leven dat ze niet kennen, zonder pardon, waar ze vreemden zijn en waar ze een onzekere toekomst tegemoet gaan. Deze 600 kinderen moeten gewoon in Nederland kunnen blijven, omdat ze in hun hart, doen en laten Nederlands zijn.

Vindt u dat ook? Teken dan de petitie op www.kinderpardon.nu

© de Moslimkrant.nl, alle rechten voorbehouden.